าที ข้ามีเรื่องต้องถามนาง”
พระสนมเต๋อเฟย…จะพูดอย่างไรดีนะ บางทีอาจเพราะเป็นคนในราชวงศ์ ดังนั้นจึงมักออกอาการโมโหอย่างเปิดเผยโดยไม่เลือกหน้าได้ แต่เมื่อครู่พระสนมเต๋อเฟยทำเกินเหตุจนผิดสังเกต
ป๋ายจื่อกลับมารายงานหลินเมิ้งหยาว่าอาหารการกินของพระสนมเต๋อเฟยปกติดีทุกอย่าง
ไม่มีสิ่งไหนผิดปกติเลย หรือนางจะคิดมากจนเกินไป?
“อีกสองวันก็จะถึงวันงานแล้ว พวกเจ้าต้องตั้งสติให้ดี อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดอันใด เข้าใจหรือไม่?”
“เจ้าค่ะ นายหญิง”
วันงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันประสูติของพระสนมเต๋อเฟย หลงเทียนอวี้จึงรีบร้อนกลับมา
เขาเอ่ยว่าออกไปตามหาของขวัญวันเกิดล้ำค่าให้กับพระสนมเต๋อเฟย ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่เชื่อ
วันงานเลี้ยงฉลอง ภายในจวนอวี้คลาคล่ำไปด้วยแขกผู้มีเกียรติและญาติสนิทมิตรสหาย ดังนั้นคนของจวนจึงยุ่งวุ่นวายมากเป็นพิเศษ
เหตุเพราะเป็นถึงพระชายาอวี้ หลินเมิ้งหยาจึงสวมใส่ชุดสีแดงปักดิ้นทองลายดอกไม้และคอยยืนต้อนรับแขกผู้มาเยือน
ศีรษะประดับด้วยปิ่นปักผมพลิ้วไหว ยิ่งได้เห็นใบหน้างดงามรูปไข่ ยิ่งทำให้ผู้คนหลงใหลในตัวนาง
ขณะเดียวกัน แขกเหรื่อที่เป็นชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย
หากรู้แต่แรกว่าบุตรสาวคนโตของเจิ้นหนานโหวที่เคยถูกโจษจันว่าสติเลอะเลือนจะงดงามมากถึงขนาดนี้ พวกเขาคงพยายามสุดชีวิตเพื่อขอนางแต่งงาน
ล้วนพูดกันว่าสินสอดในวันแต่งงานมีของที่บรรจุอยู่เต็มกล่องขนาดใหญ่ราวสี่สิบกว่ากล่อง
ตอนนี้ถึ
