เขาจะมองการปะทะกันระหว่างหลินเมิ้งหยาและป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่ออก
แม้ภายนอกอู๋เฉินจะเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน ทว่าในใจกลับหยิ่งผยองและดื้อรั้น
ควรจะมีใครสักคนกำราบเขาเอาไว้
“ร่างกายของชิงหูโดนยาพิษ บังเอิญหม่อมฉันสามารถถอนพิษของเขาได้ ดังนั้นหม่อมฉันจึงทำสัญญาให้เขาปกป้องคุ้มครองชีวิตหม่อมฉันเป็นเวลาสามปีเพื่อแลกกับชื่อยาถอนพิษเหล่านั้น นี่คือเงื่อนไขที่หม่อมฉันได้ทำการตกลงกับเขาเอาไว้ หากพระองค์ไม่เชื่อ หม่อมฉันสามารถตามตัวเขามายืนยันได้”
หลงเทียนอวี้และป๋ายหลี่อู๋เฉินสบตากัน พวกเขาตามล่าเถาฮวาอู๋มานานหลายปี แต่กลับไม่เคยได้ยินข่าวลือนี้มาก่อนเลย
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกท่านไม่มีทางเชื่อ อีกสามเดือนชิงหูจะมาคอยปกป้องข้างกายข้า เมื่อถึงเวลานั้นพวกท่านอย่าตื่นตระหนกก็เพียงพอแล้ว”
มือลอบสังหารอันดับหนึ่งของเจียงหูทำสัญญาปกป้องคุ้มครองหญิงสาวคนหนึ่งเป็นเวลาสามปี นี่มันเป็นเรื่องเหลวไหลเพ้อเจ้อที่สุด!
หลินเมิ้งหยาแอบยิ้ม เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาจะต้องตกใจจนอ้าปากค้าง
“ท่านอ๋อง หรือว่าเมื่อถึงตอนนั้นพวกเรา…”
นัยน์ตาของป๋ายหลี่อู๋เฉินเผยให้เห็นความพยาบาท เขาอยากอาศัยโอกาสนี้ในการจับกุมตัวชิงหู
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับส่ายหน้า เขามีแผนการใหญ่สำหรับชิงหูแล้ว
“ไม่ อู๋เฉิน เจ้าออกไปก่อนเถิด”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินยังอยากโน้มน้าวต่อไป แต่เขาเหลือบไปเห็นพระชายาที่เคยเอาชนะเขามาแล้วกำลังยืนอยู่ข้างๆ
เขารีบหมุนตัวแล้วออ
