ื่อ นายน้อยคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะล่วงรู้ถึงความทรมานที่ถูกเก็บเป็นความลับของตนเอง
“ฆ่าข้า…เจ้า…จะไม่มีวัน…ถอนพิษได้!” นางส่งเสียงออกมาจนจบด้วยความยากลำบาก ครู่ต่อมา ร่างของหลินเมิ้งหยาถูกนายน้อยออกแรงโยนลงไปอีกฝั่ง
เจ็บชะมัด! หลินเมิ้งหยากู่ร้องในใจ ทว่าใบหน้ากลับยังคงเผยให้เห็นเพียงความเยือกเย็นและหยิ่งยโส
“เจ้ารู้ได้อย่างไร!” ความเยือกเย็นระคนโกรธเกรี้ยวฉายชัดอยู่บนใบหน้า อีกทั้งยังเจือไว้ซึ่งความอำมหิต
ทุกคนที่ล่วงรู้ความลับของเขาจะต้องตาย!
“เจ้าไม่ต้องถามหรอกว่าข้ารู้ได้อย่างไร แต่ข้าอยากถามเจ้ากลับว่า เจ้าอยากรู้วิธีถอนพิษหรือไม่!” หลินเมิ้งหยาขอบคุณเครื่องตรวจจับหาพิษในสมองของนางเหลือเกิน
เมื่อครู่ ทันทีที่จมูกสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าไป สมองเริ่มประมวลผลและเปิดเผยข้อมูลยาพิษออกมาจนหมด
คิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ต้องแลกมากับใบหน้าอ่อนเยาว์ของนายน้อยผู้นี้จะเป็น…
“เจ้าบอกว่ามันคือยาพิษเช่นนั้นหรือ? ฮึ เจ้าคงคิดจะหลอกชิงหูผู้นี้เลยหาข้ออ้างโป้ปดออกมาใช่หรือไม่? คนในกลุ่มเถาฮวาอู๋ล้วนรู้ดีว่าข้าต้องผ่านร้อนผ่านหนาวอะไรมาบ้างรูปลักษณ์จึงเปลี่ยนไปเช่นนี้!”
ดวงตาคู่สวยประหนึ่งลูกท้อของชิงหูจับจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาด้วยความเย็นชา ทว่าความฉลาดหลักแหลมในหัวใจกลับเต้นกระตุก
“ไม่มีทาง! เจ้าลองไตร่ตรองให้ดีว่ากลิ่นหอมในกายเจ้ามีมาได้อย่างไร? เจ้าหาใช่กวางชะมด แบบนี้จะมีกลิ่นกายติดตัวได้อย่
