วกเขาราวกับสายน้ำไหล ร่างของหลินจงอวี้ได้รับการบำรุงจนใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่มีเนื้อเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย อีกทั้งเขายังดูมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
“ข้าไม่เหนื่อย พี่สาว ต่อจากนี้ไม่ว่าพี่ไปที่ใด เสี่ยวอวี้ขอติดตามพี่ไปด้วยได้หรือไม่?” น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาบนขอบตาของหลินจงอวี้ สายตาที่จ้องมองทำให้หลินเมิ้งหยามิอาจปฏิเสธ
“ได้สิ พี่สัญญากับเจ้า” ไม่ไหว เจ้าเด็กคนนี้ส่งเสียงออดอ้อนร้องเรียกพี่สาวบ้าง น้าคนสวยบ้างจนได้ใจคนในจวนไปไม่น้อย
ถ้าต่อไปเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มเต็มตัว ดูท่าหัวกระไดคงจะไม่แห้ง
หัวใจของหญิงสาวมากมายคงถูกเขาครอบครองเป็นแน่ ดูเหมือนว่านางจะต้องเตรียมสินสอดสำหรับหลินจงอวี้ไว้ล่วงหน้าเสียแล้ว
“ข้า…พี่สาว…เหตุใดข้าจึงรู้สึกง่วงเช่นนี้…” หลินจงอวี้ลูบไล้ดวงตา ยังไม่ทันจะพูดจบ ร่างของเขาก็ทรุดลงบนพื้น
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอยู่กลางอากาศ สัญชาตญาณของหลินเมิ้งหยากำลังส่งเสียงร้องเตือน
เกรงว่านี่จะเป็นหมีเซียง1ที่เคยได้ยินมา
สมองพลันร้องบอกสรรพคุณของยาพิษ หลินเมิ้งหยาแอบหยิบปิ่นทองบนศีรษะของตนเองลงมา จากนั้นแทงลงไปบนจุดที่ทำให้ร่างกายตื่นตัว
ผู้ไม่หวังดี!
“สลบหมดแล้ว เอาตัวไป!”
หลินเมิ้งหยาหลับตาลง พยายามบังคับลมหายใจตนเองให้เข้าออกอย่างสม่ำเสมอกัน
โชคดีที่เป้าหมายของคนเหล่านั้นคือนาง เสี่ยวอวี้จึงถูกทิ้งไว้ที่นี่
ร่างกายของหลินเมิ้งหยาถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกระสอบ ก่อนจะถูกผู้ไม่หวังด
