จำทั้งหมดกำลังถูกลบออก นางมิใช่คนของโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว
ขณะที่กำลังตกตะลึง อยู่ๆ ร่างของนางก็สั่นไหว ก่อนที่ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านเข้ามา
นางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทว่าสิ่งแรกที่ได้เห็นคือใบหน้าหน้าเปื้อนน้ำตาของป๋ายจื่อและหลินจงอวี้
“พวกเจ้า…” เพียงส่งเสียงแหบแห้งออกมาได้สองคำ ความแสบร้อนพลันถาโถมเข้ามาที่ลำคอ นางตกใจกับเสียงของตนเองเป็นอย่างมาก นี่หรือว่า…นางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง?
“คุณหนู! ท่านตื่นแล้วจริงๆ ด้วย ฮือ ฮือ ข้าคิดว่าจะไม่ได้เจอท่านแล้วเสียอีก!”
ท่าทางของป๋ายจื่อเหมือนคนที่กำลังตื่นตระหนก น้ำหูน้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายขณะโอบกอดหลินเมิ้งหยา
“เจ็บ…” หลินเมิ้งหยากลอกตา รู้สึกว่าป๋ายจื่อกำลังกดทับจุดที่โดนไฟลวก ดังนั้นความเจ็บปวดจึงแผ่กระจายไปทั่วร่าง
“ไอ้หยา คุณหนู ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่? เหตุใดจึงเหงื่อแตกพลั่กเช่นนี้?” ป๋ายจื่อที่กำลังร้องไห้โวยวายเสียงดัง มิได้สังเกตเห็นเลยว่าตนเองเป็นตัวการทำให้หลินเมิ้งหยาเหงื่อท่วมร่าง
“เจ้า…” หลินเมิ้งหยาคิดอยากจะฆ่าป๋ายจื่อเสียจริง นี่นางเป็นฆาตกรหรืออย่างไร? ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมจึงทรมานตนเองเกือบตายเช่นนี้?
“พี่ป๋ายจื่อรีบลุกขึ้นเถิด พี่สาวพระชายากำลังถูกพี่ทับจนใกล้จะตายอยู่แล้ว!” เป็นหลินจงอวี้ที่เข้าใจหัวอกของหลินเมิ้งหยา ขณะเดียวกันเขารีบรั้งตัวป๋ายจื่อออกมาเพื่อช่วยชีวิตของพี่สาวเอาไว้
“ขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ป๋ายจื
