เสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมานแล้ว ดวงตาของถังหวังสื่อลืมขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยว ทว่าปลายคางกลับมีน้ำลายฟูมปาก ปากไม่อาจยกขึ้นประกบกันได้
“ฟื้นแล้วหรือ? ข้าเดาว่าเจ้ามิใช่ถังหวังสื่ออะไรนั่นหรอกใช่หรือไม่?” หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเอง ก่อนจะใช้หางตามองนักฆ่าที่กำลังเจ็บปวดทรมานอยู่บนพื้น
“อีกทั้งเจ้ายังไม่ใช่ผู้หญิง แต่เจ้าเป็นนักฆ่าที่ปลอมกายเป็นหญิงใช่หรือไม่?” หลินเมิ้งหยาหยุดยืนข้างกายของนักฆ่า ก่อนจะนำผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วก้มลงไปหยิบมีดที่ตกลงบนพื้น
ตอนที่คนผู้นี้เข้ามา สมองของนางพลันปรากฏรายชื่อยาพิษหลายชนิด
อย่าว่าแต่นำมาใช้เลย ครอบครัวปกติธรรมดาทั่วไปมิอาจหาซื้อได้ด้วยซ้ำ
ข้อสันนิษฐานเดียวที่สามารถเป็นไปได้คือ คนคนนี้เป็นนักฆ่าที่ต้องการลอบสังหารตนเอง!
โชคดีที่ได้กลิ่นยาพิษก่อน ไม่เช่นนั้นตอนนี้ไม่รู้นางจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร
“มีดเล่มนี้ หากข้าถูกแทงเข้าแม้เพียงเล็กน้อย ลมหายใจของข้าก็คงหมดลงใช่หรือไม่? ขอบคุณที่เจ้าให้ความสำคัญกับข้ามากถึงเพียงนี้ เพราะฉะนั้นข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสม พ่อบ้านเติ้ง ไปยังที่ว่าการของหยาเมิน ข้าต้องการยืมใช้ห้องทรมานของพวกเขา”
ภายใต้แสงแดด สีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับเย็นชาจนน่าขนลุก
พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของพวกตนกำลังเย็นวาบ
พระชายาต้องการจะทำอะไรกันแน่?
“ฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าน้อยไม่รู้เรื่องว่าเจ้านี่เป็นนักฆ่า
