าเพียงเพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้น พวกเขาจึงได้เข้าไปทำงานในตำหนักที่มีคนธรรมดามากมายพยายามอ้อนวอนร้องขอเข้าไป แต่ก็มิอาจเข้าไปได้
“พ่ะย่ะค่ะนายหญิง” มองดูจิ่นเยว่และพ่อบ้านเติ้งพาสาวรับใช้เหล่านั้นกลับไป หลินเมิ้งหยาและองครักษ์พากันมายังห้องทรมาน
เหตุเพราะทำการแจ้งล่วงหน้าเอาไว้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ถูกห้ามปราม
ภายในห้องขังมืดมิดและอับชื้น ทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความหวาดกลัว
ไร้สาระ เมื่อก่อนตอนเป็นนักเรียนแพทย์ เพื่อฝึกฝนความกล้า นางจึงต้องเข้าไปใช้เวลาเรียนรู้ยามค่ำคืนที่ห้องเก็บอาจารย์ใหญ่เสมอ
ความหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกในตอนแรก กลับกลายเป็นความหฤหรรษ์เพราะแอบเล่นไพ่ยามค่ำคืนภายในห้องเก็บศพ แล้วแบบนี้ยังจะมีที่ใดที่นักเรียนแพทย์อย่างพวกนางไม่กล้าเข้าไปกันเล่า?
ระหว่างทาง หลินขุยอดไม่ได้ที่จะลอบมองพระชายาผู้กล้าหาญ เพราะเหตุนี้ท่านอ๋องจึงพึงใจในตัวพระนางสินะ ที่แท้ก็มิใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไป
ภายในห้องทรมานคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าและคาวเลือด
ห้องไม่ใหญ่มาก แต่สามารถบรรจุเครื่องทรมานหลายสิบชนิดเอาไว้ นักฆ่าทั้งสองถูกมัดเอาไว้ด้วยกัน สายตาโกรธเกรี้ยวจ้องมองทางหลินเมิ้งหยา ราวกับว่าอยากจะฉุดกระชากวิญญาณของนางออกมา
“พวกเจ้าคิดว่าข้าจะทรมานพวกเจ้าเพื่อหาคำสารภาพเช่นนั้นหรือ?” หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสอง
ยาพิษที่ถูกอมไว้ในปากของพวกเขาถูกองครักษ์เอาออกไปแล้ว แม้แต
