รเช้าแล้ว นอกจากจะพาป๋ายจื่อและหลินจงอวี้ไปด้วยแล้ว หลินเมิ้งหยายังพาน้าจิ่นเยว่และพ่อบ้านเติ้งไปด้วย
หยาหางในสมัยโบราณ อันที่จริงก็เหมือนจงเจี้ยในสมัยปัจจุบัน
โดยจะมีพ่อค้าคนกลางเป็นผู้เสนอราคาให้กับผู้ซื้อและผู้ขาย จากนั้นพ่อค้าคนกลางเป็นผู้หักกำไรออกส่วนหนึ่ง
ส่วนหยาผอ1 คือผู้รับผิดชอบทำการค้าขายข้าทาสบริวารหรือแม้กระทั่งนางบำเรอ
แน่นอนว่าการค้าขายเช่นนี้แตกต่างจากการค้ามนุษย์ หยาผอที่สามารถทำการค้าขายกับพระตำหนักของท่านอ๋องได้ ล้วนทำการขออนุญาตจากทางการแล้ว อีกทั้งยังเห็นการค้ามนุษย์ได้น้อยมาก
แม้เงินที่ได้จากบ้านเหล่าเศรษฐีจะมากมาย แต่ข้อเรียกร้องเองก็มากตามเช่นเดียวกัน ลักษณะท่าทางจะต้องสง่างาม ฝีมือกลับกลายเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญที่สุดคือจะต้องมีจิตใจบริสุทธิ์
คิดอยากเข้ามาเป็นแรงงานทาสในวัง อันดับแรกจะต้องแสดงเอกสารประจำตัวของตนเอง เมื่อหยาผอตรวจสอบแล้วจึงจะได้รับคัดเลือก ต่อมาทาสเหล่านั้นจะถูกแบ่งออกเป็นระดับสาม หก เก้าและอื่นๆ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงด่านแรกของการคัดเลือกคน
ปกติแล้วพ่อบ้านประจำครอบครัวเศรษฐีมักจะเป็นผู้เข้ามาดูแรงงานทาสเหล่านี้ เมื่อถูกใจผู้ใด ก็จะตรวจสอบเอกสารแสดงตัวตน จากนั้นต่อรองราคา ผูกพันธสัญญา ก่อนจะพาเข้าบ้านไปทำงาน
ทว่าในกรณีอย่างเช่นหลินเมิ้งหยาที่ผู้เป็นเจ้าบ้านเดินทางมาเลือกข้าทาสด้วยตนเอง นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง
ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงตรง
