ข้าหากัน หากนางรู้ว่าวันนี้จะมีคนเดินถนนมากมายเช่นนี้ นางคงจะอยู่แต่เพียงในตำหนักชิงหลานไม่ขยับออกไปไหน
“ทูลพระชายา มิรู้ว่าเป็นจอมยุทธ์มาจากที่ใด เขาวางลานประลองไว้ที่ด้านหน้า พร้อมทั้งยังบอกอีกว่าจะประลองยุทธ์เลือกคู่ให้กับบุตรสาว เหตุเพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ดังนั้นคนจึงหลั่งไหลมาอย่างมากมาย พระชายาอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยพ่ะย่ะค่ะ หยาหางอยู่ทางด้านหน้าแล้ว”
ประลองยุทธ์เลือกคู่? หลินเมิ้งหยาวางหนังสือในมือลง ชาติพบก่อนนางได้เห็นภาพบรรยากาศเหล่านั้นในละครทีวีเท่านั้น
ดูเหมือนจะเป็นการดูตัวในสมัยโบราณอย่างนั้นสินะ เพียงแค่ใช้วิธีการประลองยุทธ์เท่านั้น
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สั่งให้พ่อบ้านขับรถม้าตามหลังคนเหล่านั้นและห้ามทำให้พวกเขาตื่นตระหนก
แสงประกายจากคมหอกคมดาบเจิดจ้าอยู่บนลานประลอง หลินเมิ้งหยามิได้สนใจวิทยายุทธ์การต่อสู้ ทว่าป๋ายจื่อกลับแหวกผ้าม่านออก แล้วแอบดูเหตุการณ์ตรงหน้ากับหลินจงอวี้อย่างออกรสออกชาติ
“คุณหนู คุณหนูรีบมาดูเร็วเจ้าค่ะ จอมยุทธ์บนเวทีช่างเก่งกาจเหลือเกิน สนุกมากเลยเจ้าค่ะ!” แม้จะไม่มีเมล็ดทานตะวันให้กิน อย่างน้อยการประลองที่ดูท่าทางสนุกครึกครื้นตรงหน้าก็ยังพอจะแทนที่ได้อยู่บ้าง
สุดท้ายก็ยังเป็นเด็ก ป๋ายจื่อและหลินจงอวี้จ้องมองพลางร้องบอกสถานการณ์ตรงหน้าให้ฟัง
หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกสงสัยขึ้นมา แม้จะเป็นการประลองยุทธ์หาคู่ แต่ปกติแล้วก็ไม่ควรจะมีคนมากมายขนาดนี
