หิมะ เป็นไปตามที่นางคาดเอาไว้ เพียงแต่…ขายเขาให้กับเศรษฐีเพื่อนำไปเป็นหลวนถ่ง การทำเช่นนี้ต่างอะไรจากการส่งไปตายกัน?
นัยน์ตาเผยให้เห็นการตัดสินใจบางอย่าง
“ชื่อสือโถวไม่น่าฟังเอาเสียเลย ต่อจากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าหลินจงอวี้ ข้าชื่อหลินเมิ้งหยา พวกเราจะกลายเป็นพี่น้องกัน เจ้าจำได้แล้วหรือไม่?”
สือโถว ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าหลินจงอวี้จ้องมองหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางงุนงง
มือหยิกเข้าที่ท่อนขา ก่อนจะพบว่าตนเองมิได้ฝันไป
“ได้หรือ…ขอรับ?” หลินจงอวี้แทบไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องดีเช่นนี้จะตกลงมาจากฟ้าแล้วร่วงหล่นบนร่างของตนเอง
“แน่นอนว่าได้ วางใจเถิด ต่อจากนี้ไปหากมีข้าอยู่ จะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าอย่างแน่นอน!” หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหตุใดนางจึงรู้สึกกระตือรือร้นที่จะรับเด็กคนนี้มาอุปการะเหลือเกิน
แต่นางไม่นึกเสียใจ หากนางปล่อยเขาไปตามทางของเขา คนเหล่านั้นจะต้องเข้ามาหาเรื่องเขาอีกแน่นอน
เมื่อถึงเวลานั้น คนที่ทำร้ายเขาจะกลายเป็นนางเสียเอง
สู้เก็บเขาไว้คอยปกป้องข้างกายยังจะดีเสียกว่า อีกอย่างพระตำหนักของท่านอ๋องใหญ่โตมโหราฬ ไม่มีทางขาดแคลนเพียงเพราะให้ข้าวเขากินหรอก
ผ่านเรื่องราวน่าตื่นตระหนกตลอดทั้งเช้า ขณะที่หลินเมิ้งหยาพาหรูเยว่และหลินจงอวี้เข้าไปในพระตำหนัก น้าจิ่นเยว่คนสนิทของพระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงก็มารอที่หน้าประตูใหญ่แล้ว
พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงมีเพ่ยเจี้ยถึงสองคนด้วยกัน
น้า
