จิ่นเยว่มีอุปนิสัยอ่อนโยน ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเคารพและมีมารยาท ดังนั้นนางจึงมักออกมาเดินด้านนอก
อีกคนคือน้าจิ้งเยว่ เป็นคนระมัดระวังและละเอียดรอบคอบ ไม่พูดไม่จา ปกติมักจะอยู่ถวายรับใช้พระสนมเต๋อเฟย
“ถวายคำนับพระชายา…” จิ่นเยว่ถวายคำนับ แม้จะอยู่ในตำหนักของท่านอ๋องอวี้ แต่นางก็ยังปฏิบัติตามธรรมเนียมอย่างเคร่งครัด
หลินเมิ้งหยาโค้งคำนับอย่างไม่ถือตน สายตาของจิ่นเยว่เผยให้เห็นความอ่อนโยนและนับถือ พระชายาพระองค์นี้ทั้งฉลาดและงดงาม ฐานะทางบ้านเองก็ไม่เลว ช่างเป็นลูกสะใภ้ที่ดีมากเลยจริงๆ
“ท่านน้ามาหาข้าหรือ หรือพระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงอยากถามอะไรข้า?” นางเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง พูดตามความจริง แม้นางจะทำให้พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงใจอ่อนกับนางแล้ว แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่เคยมีประสบการณ์ทางด้านความสัมพันธ์ของแม่สามีและลูกสะใภ้
“ควรจะเรียกว่าหมู่เฟยได้แล้วเพคะ เหนียงเหนียงมีเรื่องจะรับสั่งกับพระองค์ เชิญพระชายาตามหม่อมฉันมาเถิดเพคะ” รีบจัดแจงงานให้กับหรูเยว่และหลินจงอวี้ หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังจิ่นเยว่มุ่งหน้าไปยังตำหนักหยาเสวียน
ภายในพระตำหนัก พระสนมเต๋อเฟยเหนียงเหนียงนั่งอยู่บนพระที่นั่ง เหตุเพราะไม่ได้อยู่ในพระราชวัง ดังนั้นนางจึงใส่เพียงชุดธรรมดาลายดอกไม้สีเทาอ่อน เส้นผมบนศีรษะถูกเกล้ารวบเป็นมวย อีกทั้งยังทัดเพียงดอกโบตั๋นเอาไว้ด้านบน
แม้จะไร้ซึ่งความหรูหราดั่งในวังหลวง ทว่าผู้คน
