อีกเดี๋ยวจงทำให้เขาพิกลพิการ บาดเจ็บปางตาย” องครักษ์ทั้งสองรีบฉุดร่างของชายคนนั้นขึ้น “พลั่ก ตุ้บ” เสียงดังขึ้น ชายร่างกำยำคนนั้นถูกโยนลงไปบนพื้นถนน ประกายในดวงตาส่องแสงริบหรี่
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมาทางชายร่างกำยำที่ปากเต็มไปด้วยคำพูดหยาบคาย นางกระตุกยิ้มเย็นยะเยือก ก่อนจะขอเข็มเย็บรองเท้าจากร้าน
เล็งจุดฝังเข็ม ก่อนจะแทงเข้าไปที่ท้องน้อย สีหน้าของชายผู้นั้นขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ นัยน์ตาเผยให้เห็นความหวาดกลัว
“เข็มนี้ถือเสียว่าเป็นการสั่งสอน ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะยังกล้าข่มเหงรังแกอิสตรีอีกหรือไม่”
ขณะเดียวกัน ทุกคนภายในห้องต่างพากันสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอด
พระชายาพระองค์นี้เลือดเย็นยิ่งนัก!
“หากมีใครกล้านำเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปป่าวประกาศแล้วละก็ เตรียมตัวไปรับโทษได้!” สายตาเยือกเย็นกวาดมององครักษ์ทั้งสี่ แม้นพวกเขาจะเคยออกรบและต้องเจอกับคมหอกคมดาบมามากมาย ทว่าแผ่นหลังก็อดไม่ได้ที่จะเย็นวาบ
สวรรค์โปรด แม้จะเคยพบกับผู้นำทัพที่รักการทรมานในกองทัพมามากมาย แต่มิมีผู้ใดเหมือนกับพระชายาที่สามารถทรมานคนจนปางตาย ทั้งที่ใบหน้ายังกระตุกยิ้มและเอื้อนเอ่ยอยู่
“พ่ะย่ะค่ะ!” ล้อเล่นหรืออย่างไร ต่อจากนี้ไปหากพบเห็นพระชายาที่ใดคงต้องหลีกเลี่ยงเสียแล้วกระมัง ใครจะกล้าเข้าไปฟ้องเอาความผิดกันล่ะ!
“เอาล่ะ โยนออกไปให้หมด วางใจเถอะ ไม่ตายง่ายๆ หรอก” องครักษ์ทั้งสี่ทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว พริบตาเดีย
