รถชาวบ้านที่นี่
หลินเมิ้งหยารู้สึกสนใจขึ้นมาเล็กน้อย ชาติก่อนตอนที่นางขับรถ นางเคยพบกับเหตุการณ์เช่นนี้สองครั้ง
ทุกครั้งนางมักจะโทรแจ้งตำรวจด้วยความใจเย็น สุดท้ายฝ่ายตรงข้ามก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทว่าเหตุการณ์ในเวลากำลังเกิดขึ้นในยุคสมัยโบราณที่ไม่เคยปรากฏมิจฉาชีพเช่นนี้มาก่อน ถ้าเช่นนั้นคนผู้นั้นเป็นคนเช่นไรกันนะ?
“ไปกันเถอะ พวกเราลงไปดูกัน” ไม่รอให้หรูเยว่ส่งเสียงห้าม หลินเมิ้งหยารีบผลุนผลันออกจากรถม้าไป
ชาวบ้านที่อยู่ด้านนอกได้เห็นหญิงสาวหน้าตางดงามเดินลงมาจากรถม้า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชม
แน่นอนว่าชาวบ้านเหล่านั้นล้วนมาเพียงเพราะอยากเห็นเรื่องสนุกเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างออกไป นางเหลือบมองไปทางตำแหน่งที่ห่างจากรถม้าราวสามเมตร วัยรุ่นคนหนึ่งนอนกอดแขนอยู่บนพื้น
ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างกายราวสองสามคนกำลังเผชิญหน้ากับองครักษ์อารักขาและคนคุมบังเหียนของตนเอง นางไม่สนใจพวกมิจฉาชีพที่กำลังรอปอกลอกผู้อื่นเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
ทว่าเด็กวัยรุ่นที่กำลังนอนดตัวอยู่บนพื้นกลับมีใบหน้าขาวซีดดั่งกระดาษ แขนซ้ายโค้งงอผิดรูป เกรงว่ากระดูกคงหักเสียแล้ว
“ยื่นแขนของเจ้ามาให้ข้าดู” หลินเมิ้งหยาเดินไปหยุดอยู่ข้างกายเด็กวัยรุ่น เด็กวัยรุ่นผู้นี้น่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ทว่าเขากลับทำเพียงกอดแขนของตัวเองเอาไว้พลางมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ส่งออกมา
“ดูแล้วจะทำอะไรได้เล่า? หาก
