รู้สึกผิดก็เอาเงินมาแล้วรีบไปซะ” แม้วัยรุ่นคนนั้นจะเจ็บปวดจนต้องกัดฟัน ทว่าเสียงที่ส่งออกมากลับเย็นชาเกินกว่าที่นางคาดเดาเอาไว้
โอ้? หลินเมิ้งหยาเหลือบมองภาพความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองเด็กวัยรุ่น ราวกับว่า…จะไม่ใช่!
ตอนแรกเด็กวัยรุ่นคิดว่าหลินเมิ้งหยาเป็นเพียงฮูหยินร่ำรวยธรรมดา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าฮูหยินอายุยังน้อยผู้นี้จะรีบเข้ามาจับบ่าของตนเองเอาไว้
เด็กวัยรุ่นที่เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหันไปมองฮูหยินตรงหน้าด้วยความโกรธ แต่เขาต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อพบว่าฮูหยินคนนี้ยังดูเด็กมากเหลือเกิน!
“ไม่เป็นไรหรอก กระดูกเคลื่อนเท่านั้น หรูเยว่ ช่วยข้าจับเขาเอาไว้ที ข้าจะดันกลับเข้าที่ให้เอง” หลินเมิ้งหยารู้สึกสนใจเด็กวัยรุ่นผู้นี้ไม่น้อย สายตาของวัยรุ่นผู้นี้คล้ายกับหมาป่าไม่มีผิด
สายตาโหดเหี้ยมดั่งหมาป่ามิควรทำตัวเป็นรองต่อพวกมิจฉาชีพข้างถนน
ตอนแรกหรูเยว่คิดว่าคุณหนูต้องการจัดการเด็กวัยรุ่นคนนี้ ดังนั้นนางจึงรีบจับตัวของเขาเอาไว้
ฝ่ามือนุ่มนิ่มของหลินเมิ้งหยาจับๆ ดันๆ อยู่หลายครั้งก่อนจะออกแรง จากนั้น “แกร๊ก” เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น แขนของเด็กวัยรุ่นจึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
“โอ๊ย…” เด็กวัยรุ่นกัดริมฝีปากแน่น ราวกับว่าต้องการจะกัดริมฝีปากบางซีดให้ขาดออกจากกัน ทว่าหลังจากที่ความเจ็บปวดผ่านพ้นไปแล้ว ในที่สุดแขนของเขาก็กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง
“ขยับหน่อย ต่อจากนี้ไปเจ้าต้องร
