ะวัง หากกระดูกเคลื่อนอีกจะแย่เอาได้ หรูเยว่ ไปหาแผ่นไม้มาให้ข้า ข้าจะทำเฝือกง่ายๆ ให้กับเขา”
หลินเมิ้งหยารักษาเด็กหนุ่มอย่างเป็นขั้นเป็นตอน นางเหลือบมองดวงตาเหม่อลอยของเขา ก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้
“เจ้า…เป็นหมออย่างนั้นหรือ?” เด็กหนุ่มจ้องมองหญิงสาวอายุน้อยที่มีใบหน้างดงามตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าไม่ใช่หมอ อีกทั้งยังทำเพียงปฐมพยาบาลเบื้องต้นเท่านั้น” หรูเยว่หาแผ่นไม้สองสามแผ่นมาให้ หลินเมิ้งหยาไม่ลังเลเลยที่จะฉีกชายกระโปรงของตนเอง เสียงผ้าไหมที่ฉีกขาดออกจากกันทำให้หรูเยว่เจ็บปวดเหลือเกิน
คุณหนูจะรู้หรือไม่ว่ากระโปรงตัวนี้เป็นเครื่องบรรณาการ ราคาตัวหนึ่งสูงถึงหนึ่งร้อยชั่ง!
ฮือ ฮือ ฮือ คุณหนูทำให้มันเสียราคาหมดแล้ว!
หลินเมิ้งหยาทำเฝือกอย่างง่ายให้กับเด็กหนุ่ม นางไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
เด็กหนุ่มจ้องมองหลินเมิ้งหยา แม้นางจะใส่เฝือกให้เขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่าสายตากลับยังคงตกอยู่บนใบหน้าของนาง
“จ้องข้าทำไมกัน? มีอะไรติดหน้าข้าอย่างนั้นหรือ?” เมื่อลองมองใกล้ๆ เด็กคนนี้อายุราวๆ สิบสองสิบสามปีเท่านั้น ทว่าใบหน้ามีเสน่ห์อย่างล้นเหลือ
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นจึงรีบตวัดสายตากลับไป ทว่าใบหน้าของเขากลับแดงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
แม้จะสกปรกเล็กน้อย บนหน้าผากมีคราบเลือด ใบหน้าซูบตอบ ทว่าดวงตาของเขากลับเจือไว้ซึ่งร่องรอยของความอำมหิต
หล่อเหลาราวกับปีศาจอีกคนแล้วหรือนี่ หลินเมิ้งหย
