ักษณะนิสัยของหลงเทียนอวี้ พวกเขาคงได้ไป แต่คงไม่ได้กลับออกมา
คิดจะไปสร้างความวุ่นวายในพระตำหนักขององค์ชาย จุดจบคงไม่ต่างอะไรจากการเอาชีวิตไปทิ้ง
“เจ้า…ทำไมเจ้าจึงไม่รู้ความเช่นนี้!” เด็กหนุ่มเริ่มร้อนใจ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับคนดื้อรั้นเช่นนี้
“เอาล่ะ เจ้าวางใจเถอะ แม้จะต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ข้าก็ไม่หวั่นเกรงต่อพวกเขาหรอก เจ้ายังลุกขึ้นได้หรือไม่?” เด็กหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีเทา เหตุเพราะการกระทำของเขาเมื่อครู่ ดังนั้นเสื้อผ้าสกปรกขาดวิ่นที่อยู่ภายในจึงเผยออกมาให้เห็น
ด้านบนยังปรากฏรอยคราบเลือดสีแดงเข้มให้เห็น หลินเมิ้งหยาลองสัมผัส ก่อนจะพบว่ารอยเลือดเหล่านั้นแข็งทื่อไปแล้ว
“พวกเขาทำร้ายเจ้า!” นางคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ชาติก่อนตอนที่นางยังอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า นางมักจะได้เห็นเด็กๆ ที่เคยถูกลักพาตัวและช่วยเหลือกลับมาได้มากมาย
บางพวกถูกขายให้กับคนธรรมดายังนับว่าดี เพราะอย่างน้อยพวกเขาจะไม่ขาดแคลนอาหาร
แต่ถ้าหากถูกขายให้กับแก๊งขอทาน การปล่อยให้เด็กหิวโหยยังนับว่าเป็นเรื่องที่ไม่แย่ เหตุเพราะเด็กบางคนถึงขั้นถูกตัดแขน ขา ทำลายใบหน้า จนสุดท้ายกลายเป็นตัวประหลาด
สายตาของเด็กหนุ่มเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวดชั่วครู่ แต่ถึงกระนั้นเขากลับแสดงท่าทีไม่แยแส
จุดที่อ่อนโยนที่สุดในก้นบึ้งของหัวใจเสมือนถูกทำให้สั่นไหว ราวกับว่านางกำลังได้เห็นเหล่าน้องชายน้องสาวที่ถูกดูแลและต้องทนต่อความโดดเดี่ยวในสถานเ
