ลี้ยงเด็กกำพร้า
“ไปเถอะ เจ้าไปกับข้า” นางดึงมือที่ผอมกะหร่องราวกับเหลือแต่เพียงกระดูกของเด็กหนุ่ม นี่เป็นครั้งแรกที่ไฟในตัวของหลินเมิ้งหยาลุกโชน
เจ้าพวกคนไร้ยางอาย นี่พวกเจ้ากล้าทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ได้เยี่ยงไร!
เดาว่าแม้แต่แขนที่ผิดรูปของเด็กหนุ่มคนนี้ก็เป็นพวกเขาที่ทำมัน หากกระดูกต้องเคลื่อนเช่นนั้นไปตลอดชีวิต เกรงว่าวันนั้นจะเป็นวันที่เด็กหนุ่มคนนี้ต้องถูกตัดแขนตัดขา!
“ไอ้หยา คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูจะพาเจ้าขอทานคนนี้ไปด้วยทำไม!” ต่อให้หรูเยว่โง่ขนาดไหน แต่นางก็ยังรู้ได้ว่าคุณหนูของนางต้องการจะทำอะไร
แต่เมื่อคิดจะร้องห้าม นางกลับได้รับสายตาเย็นชาจากคุณหนูของตนเอง
ฮือ ฮือ อาการของคุณหนูดีขึ้นมากจริงๆ แต่…คุณหนูกลับดุดันขึ้นด้วยนี่สิ!
“พวกเจ้าดูสิ น้องชายของพวกเราถูกรถของพวกเจ้าชนจนกลายเป็นอัมพาตไปแล้ว หากพวกเจ้าไม่ชดเชยให้สมน้ำสมเนื้อ วันนี้พวกเราจะไปเรียกร้องที่ศาลาว่าการ!” ด้านนอกรถม้า ชายร่างกำยำสวมใส่ชุดธรรมดาสามคนยืนขวางหน้ารถม้าเอาไว้
สองคนกำลังจ้องมองคนที่อยู่บริเวณรอบๆ ส่วนคนชั่วอีกคนกำลังยืนโพนทะนาต่อหน้าฝูงชน
แม้ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ จะรู้ว่าคนเหล่านี้แสร้งชนรถม้าเพื่อหวังเรียกค่าเสียหาย แต่พวกเขาถูกชายร่างกำยำเหล่านี้ข่มขู่เอาไว้ องครักษ์อารักขาหลายคนเริ่มทนไม่ไหว ขณะที่กำลังจะเข้าเอาผิดคนเหล่านั้น พวกเขาได้เห็นพระชายาดึงตัวเด็กหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บเข้ามา
หากไม่ได้รับคำสั่งจ
