แต่ก็คงมีราวแปดพันเห็นจะได้
แปลกจริง นี่นางเชี่ยวชาญเรื่องยามากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?
“ฮูหยินขอรับ เถ้าแก่ร้านเชิญท่านขึ้นไปที่ชั้นสองขอรับ” ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของผู้ช่วยเจ้าของร้านมองทางหลินเมิ้งหยาพลางผายมือเชื้อเชิญ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใกล้ตัวของฮูหยินน้อยคนนี้ องครักษ์อารักขาปรี่เข้ามายืนขวางทางด้านหน้าของหลินเมิ้งหยาเอาไว้
หลินเมิ้งหยาทำเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเพื่อออกคำสั่ง ก่อนจะพาหรูเยว่และองครักษ์อารักขาขึ้นไปยังชั้นสองของร้านว่านเหย้าเก๋อ
“ข้าน้อยไม่รู้ว่าพระชายาของท่านอ๋องอวี้จะเสด็จมายังที่นี่ ดังนั้นจึงไม่ได้เตรียมการต้อนรับเอาไว้ ขอพระชายาได้โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นสอง เถ้าแก่ร้านว่านเหย้าเก๋อรีบทรุดตัวลงพื้น
หลินเมิ้งหยากลับเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพิจารณาผู้ที่ล่วงรู้ตัวตนของตัวเองคนนี้
“ไม่รู้ย่อมไม่ผิด อีกอย่างเป็นข้าเองที่ต้องการปิดบังตัวตน เถ้าแก่ลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงอ่อนโยน ไร้ซึ่งความหยิ่งยโส ดังนั้นเถ้าแก่ร้านจึงรู้สึกดีกับพระชายาที่เคยเป็นที่โจษจันกันทั้งเมืองพระองค์นี้
“เชิญนั่ง เถ้าแก่ไม่ต้องมากพิธี ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพราะมีเรื่องต้องการให้ช่วย” นางทรุดตัวนั่งลง หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าคราวนี้ตนเองมาถูกที่แล้ว
ยาเหล่านั้นไม่อาจพบเห็นได้บ่อยนัก แม้นางจะรื้อห้องยาทั้งตำหนักท่านอ๋องแต่ก็หาไม่พบ ทว่าตอนนี้นางกลับมีปัญหาที่สำคัญกว่านั้น
