นางไม่มีเงินแม้แต่ตำลึงเดียว!
ลูกตาเริ่มกลอกไปมา ดูท่าแล้วคราวนี้นางคงต้องทำหน้าให้หนาแล้วหยิบยืมชื่อเสียงของท่านอ๋องอวี้มาใช้
“พระชายามีเรื่องอันใดได้โปรดรับสั่ง ว่านโหม่วผู้นี้จะทำจนสุดความสามารถ เพียงแค่…”
ช่างเป็นเถ้าแก่ที่สื่อความหมายในคำพูดอันแสนคลุมเครือของตนเองได้ชัดเจนและแนบเนียน
หลินเมิ้งหยาหัวเราะเพื่อขัดคำพูดของเถ้าแก่
“เถ้าแก่โปรดวางใจ ข้ามิได้ต้องการไหว้วานให้ท่านไปทำงานลำบากตรากตรำอันใด กลับกันนั้น ยาบางตัวที่ข้าต้องการกลับพบเห็นได้ยากมากเหลือเกิน ดังนั้นข้าจึงอยากไหว้วานให้เถ้าแก่ช่วยนำมันมาให้ข้า แต่ถึงกระนั้นเถ้าแก่ก็มิต้องกังวล ข้าจะจ่ายค่ายาให้ท่านตามความเหมาะสม ไม่ทำให้ท่านต้องขาดทุนอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาแสดงความใจกว้าง น้ำเสียงนอบน้อม ดังนั้นความรู้สึกดีที่มีต่อพระชายาของเถ้าแก่ร้านจึงเพิ่มมากขึ้นไปอีก มือทั้งสองรีบยกขึ้นทำความเคารพ ก่อนที่จะตอบรับข้อเสนอของหลินเมิ้งหยาในทันที
“นี่เป็นรายชื่อยาที่ข้าต้องการ” หรูเยว่รีบวางกระดาษที่ตนเองเพิ่งเขียนเสร็จลงไป เนื้อหามีทั้งชื่อยาและปริมาณที่ต้องการอย่างชัดเจน
เมื่อรับรายชื่อยา ทว่าสีหน้าของเถ้าแก่เริ่มเปลี่ยนไป
แม้ยาเหล่านี้จะไม่ใช่ยาเลื่องชื่อ ทว่ากลับหาได้ยากยิ่ง แม้แต่ร้านว่านเหย้าเก๋อของเขายังมีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น
เพราะเหตุนี้พระชายาจึงต้องการมาซื้อด้วยตัวเองสินะ
“พระชายาขอรับ รายชื่อยาทางด้านบนเป็นยาที่พ
