ระชายาสามารถรับกลับไปได้ในวันนี้ แต่ยาบางรายการกลับหาได้ยากยิ่ง เกรงว่าว่านโหม่วจะต้องพลิกแผ่นดินหา แต่ก็ไม่มั่นใจว่าจะเจอพ่ะย่ะค่ะ” เถ้าแก่ร้านชั่งน้ำหนักในคำพูดตนเองก่อนจะเอ่ย เหตุเพราะเขาเกรงว่าแขกคนสำคัญตรงหน้าจะไม่พึงพอใจ
“ไม่มีทางเลือก ข้าหวังเหลือเกินว่าเถ้าแก่จะพยายามหามันมาให้กับข้า” หลินเมิ้งหยาก้มหน้าจิบชาพลางส่งยิ้มกลับไปเล็กน้อย
“หม่อมฉันจะรีบจัดการในทันทีพ่ะย่ะค่ะ แต่หม่อมฉันจะแจ้งข่าวให้กับพระชายาได้เช่นไร? ยามอารักขาหน้าประตูพระตำหนักของท่านอ๋องอวี้เข้มงวดมาก เกรงว่า…”
หลินเมิ้งหยาหยิบแหวนหยกขึ้นมาหนึ่งวง ด้านบนสลักลายหลวนเฟิ้งและเหอหมิงเอาไว้ อีกทั้งด้านหลังยังสลักคำว่า “อวี้” จากนั้นวางลงบนโต๊ะ ทว่าใบหน้าของเถ้าแก่ร้านกลับกระตุก
นี่…นี่คือตราประทับของพระชายา แหวนหยกชิงหลวนเหอหมิง!
“หากได้ข่าวคราวอันใด นำแหวนหยกวงนี้มาแจ้งข่าวแก่ข้า” หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น ลงไปชั้นล่าง เถ้าแก่ร้านรีบเก็บแหวนหยกบนโต๊ะ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความดีใจและตื่นตะลึง
สวรรค์โปรด นี่เปรียบเสมือนตราประทับประจำพระองค์ของพระชายา หากเก็บเอาไว้ที่ร้านว่านเหย้าเก๋อตลอดไปได้ มันจะไม่ต่างอะไรกับเครื่องรางเลยทีเดียว
“เถ้าแก่ เถ้าแก่ขอรับ ฮูหยินเมื่อครู่ นาง…นาง…” ผู้ช่วยร้านรีบร้อนวิ่งขึ้นชั้นสอง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอึดอัดใจ
“พูดมา อย่าได้เมินเฉยฮูหยินเด็ดขาด หากนางมีความต้องการสิ่งใด จงสนองความต้องการให้ถ
