เก็บหวู่เอ๋อร์เอาไว้ก็ตาม
แต่นางมีหวู่เอ๋อร์เป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ความสุขของหวู่เอ๋อร์สำคัญกว่าอะไรทั้งสิ้น
“เจ้าค่ะฮูหยิน”
จับจ้องมองแววตาปรารถนาดีของแม่นมหลี่ นางคือแม่นมของซ่างกวนฉิง
นางติดตามซ่างกวนฉิงเข้ามายังบ้านสกุลหลิน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาได้ทำเรื่องดีเลวลงไปไม่น้อย
ดังนั้นนางจึงไม่เอ่ยถามสิ่งใด ก่อนจะหยิบขวดหยกสีขาวออกไป
“หวู่เอ๋อร์ อีกเดี๋ยวหากยาออกฤทธิ์ เจ้าจงไปทำตามดั่งที่ใจปรารถนาเถิด”
นางลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ด้วยความรัก หวู่เอ๋อร์ของนาง อัญมณีอันแสนเลอค่าของนาง ขอเพียงเป็นความต้องการของหวู่เอ๋อร์ นางจะพยายามสุดความสามารถเพื่อให้ลูกสาวคนนี้สมปรารถนา
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ แต่ลูกไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร?”
ละทิ้งความขวยเขิน หลินเมิ้งหวู่ดีใจมากเสียจนจะบินได้
ขอเพียงนางเข้าไปอยู่ในตำหนักของท่านอ๋องได้ นังแพศยาหลินเมิ้งหยาจะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป!
“เด็กโง่ มานี่สิ แม่จะให้เจ้าดูตัวอย่าง”
ซ่างกวนฉิงเคาะหน้าผากลูกสาว นัยน์ตาของนางแฝงไว้ซึ่งความห่วงหา
นางจูงมือลูกสาวไปดูทาสรับใช้ของนาง ก่อนจะสอนทักษะให้ ใบหน้าของหลินเมิ้งหวู่เริ่มแดงจัด ทว่าแววตากลับเปล่งประกายไปด้วยความหวังมากขึ้นถึงสามเท่าตัว
“ท่านแม่วางใจเถิด ลูกจะกลายเป็นพระชายาเพียงองค์เดียวของท่านอ๋องให้จงได้ ส่วนนังแพศยานั่นจะต้องพบจุดจบเหมือนแม่ของนาง แม้ท่าทางของนางวันนี้จะกลับมาเป็นดั่งเช่นคนปกติแล้ว ทว่านางกลับลืมเลื
