อนเรื่องราวในอดีต ต่อจากนี้ไปข้าจะกลายเป็นพี่น้องที่แสนใจดีของนาง”
ความเกลียดชังถูกวาดลงบนใบหน้าสวยงามรูปไข่
พวกนางสามารถทำร้ายหลินเมิ้งหยาได้หนึ่งครั้ง เหตุใดจะไม่มีครั้งที่สองเล่า!
“ที่นี่เป็นสถานที่ที่เจ้าเติบโตอย่างนั้นหรือ?”
ภายในเรือนขนาดเล็ก หลงเทียนอวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้เรือนหลังนี้จะไม่ใหญ่ ทว่ากลับตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม
เมื่อเดินเข้ามาจะเหยียบเข้ากับหินกรวดแม่น้ำที่ถูกปูเป็นทางเดิน ต้นไผ่ถูกปลูกเรียงรายทั้งสองฟากฝั่ง
บริเวณรอบๆ เต็มไปด้วยดอกไม้ที่ไม่รู้จักชื่อ
เมื่อเดินตรงไปเรื่อยๆ จะเจอเข้ากับเรือนสองชั้นหลังหนึ่งอยู่ด้านหน้า
“เพคะ ท่านพ่อเคยพูดว่าท่านแม่เป็นผู้ออกแบบสวนแห่งนี้เองกับมือ ท่านแม่เป็นผู้ขอให้สร้างเรือนหยาเตียให้กับหม่อมฉัน”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงหันไปมองบริเวณรอบๆ ด้วยความคิดถึง
ความรู้สึกนี้ช่างประหลาดนัก ทั้งที่เพิ่งจะมาเป็นครั้งแรก ทว่าความรู้สึกคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นกลับทำให้รู้สึกเหมือนเคยมายังที่แห่งนี้แล้วหลายพันหลายหมื่นครั้ง
อีกทั้งนางยังสามารถบอกได้อีกว่าภายใต้ก้อนหินแต่ละก้อนมีแมลงอะไรซุกซ่อนอยู่
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่อยากจากที่นี่ไป?”
ความคลางแคลงใจสุดท้ายที่มีต่อนางถูกลบออกไปจนหมด หลงเทียนอวี้จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า
หากนางปลอมแปลงตัวเป็นแม่นางหลินแล้วละก็ นางคงไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งต่อสถานที่แห่งนี้
มีเพียงคนที่เคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เท่านั้นจึงจะร
