สักกี่คนกันเล่าที่จริงใจ
ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่างทั้งนั้น
“หม่อมฉันพาพระองค์ไปดูในตัวเรือนแล้วกันเพคะ ด้านหลังมีสระน้ำเล็กๆ ทุกคืนหม่อมฉันมักจะได้ยินเสียงของกังหันน้ำ”
หลินเมิ้งหยามีความสุขราวกับผีเสื้อกำลังโผบิน นางยื่นมือเข้าไปจับมือของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะแนะนำทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาได้เห็น
ฝ่ามือเล็กนุ่มนิ่มกุมมือของหลงเทียนอวี้เอาไว้แน่น นางคงไม่รู้เลยว่ามือข้างนั้นกำลังกุมหัวใจของเขาเอาไว้เช่นเดียวกัน
เขาไม่รู้เลยว่าใบหน้าของตนเองในเวลานี้กำลังอ่อนโยนลงหลายเท่า
เขากับหลินเมิ้งหยาเองก็มีจุดที่คล้ายกัน
ตลอดทั้งวัน หลินเมิ้งหยากลายเป็นนกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วบอกเล่าเรื่องที่น่าสนใจในเรือนหยาเตียให้กับหลงเทียนอวี้ฟัง
ส่วนใหญ่หลงเทียนอวี้จะรับฟังเงียบๆ ขนาดเขายังนึกไม่ถึงเลยว่าเรือนเล็กๆ หลังนี้จะมีเรื่องราวแห่งความสุขมากมายขนาดนี้
แต่ถึงกระนั้นเขาก็พอมองออกแล้วว่า อันที่จริงหลินเมิ้งหยามีเพียงฐานะลูกสาวคนโตแห่งบ้านสกุลหลินเท่านั้น
ทว่าคนที่ได้รับความสำคัญและเฉิดฉายจริงๆ กลับเป็นคุณหนูรองหลินเมิ้งหวู่
ความเจ็บปวดบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในหัวใจ
คนที่ต้องใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้แต่ยังคงยิ้มแย้มอย่างสดใสเช่นนี้ได้ ไม่มีทางเป็นคนสอดแนมของฮองเฮาแน่นอน!
หลังจากได้เที่ยวเล่นทั้งวัน สุดท้ายหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ก็ได้พักผ่อนด้วยกันในเรือนหยาเตียในช่วงเวลายามค่ำคืน
แต่คิ
