ินกลายเป็นสีเลือดทั้งผืน เขมือบทัศนียภาพทั้งปวง ท้องฟ้าที่เต็มไปดวงดาวพังทลาย ทุกสรรพสิ่งดับสูญ
คลื่นพลังที่น่ากลัวม้วนตัวออกไปยี่สิบกว่าลี้
เซียวเจ๋อสร้างกำแพงคุ้มกันให้ทีน่ากับเสวียจ่านเทียน ถึงได้พ้นจากคลื่นลูกหลง
“โหรวกู่ เยี่ยนฮวา!” ซูจิ้งเซียงยืนอยู่บนธรณีที่ทรุดตัว ตะโกนชื่อของทั้งสองด้วยความร้อนใจ
กระโปรงสีขาวของนางเปื้อนเลือด เสื้อกับผมยุ่งเหยิงอย่างยิ่ง ช่องท้องเกิดรอยแผลที่น่าสยดสยอง เห็นได้ชัดว่านางบาดเจ็บสาหัสเพราะหลงซางอยู่ก่อนแล้ว
พลังงานที่ทำลายล้างค่อยๆ จางหายไป ม่านโลหิตที่เกิดจากเลือดสีน้ำเงินแตกทลาย สาวหิมะผมสีน้ำเงินสองคนทรุดตัวคุกเข่ากับพื้นอย่างสะบักสะบอม แม้ต่อหลบการโจมตีครั้งนี้พ้น แต่เห็นได้ชัดว่าสภาพย่ำแย่เหลือทนแล้ว
หลงซางยังคงยืนอยู่กลางอากาศ วงแหวนสีทองหมุนต่อเนื่องไม่หยุด รอยแผลบนผิวหนังที่หลั่งเลือดสีทองเหล่านั้นก็สมานกันอย่างรวดเร็ว
“หึๆ…ท่าทางสาวหิมะสองคนนั้นจะหนีไม่รอดแล้ว” ใบหน้าของเซียวเจ๋อมีรอยยิ้มแสยะผุดขึ้น
“โคโค่สตีฟ ทาเบอร์ ไมรอน พวกเขาสามคนจะรับมือกับหลงซางได้หรือไม่” อันหลินเห็นหลงซางที่ยิ่งใหญ่ปานนี้ก็มีสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความกังวล
“ไม่ต้องห่วง สภาพน
