ี้ของหลงซางทนได้ไม่นานหรอก พลังชีวิตของผีดูดเลือดแข็งแกร่งขนาดนี้ เล่นศึกผลาญเวลา หลงซางสู้ไม่ได้ ข้าเพียงแค่กลัวว่า จะมีแผนชั่วอยู่เบื้องหลัง…” เซียวเจ๋อพูดแล้วก็กระชับกอดแขนของอันหลินแน่นขึ้น
อันหลิน “…”
เอาแต่พูดแผนชั่วกับลับลมคมในทั้งวัน ใช้ชีวิตเหนื่อยขนาดไหนกันนะ…
พออันหลินคิดได้ดังนี้ก็ลูบหัวของเซียวเจ๋อด้วยความสงสาร หน้าตามีเมตตา
หลงซางมองสาวหิมะสองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเกรี้ยวกราด ฝ่ามือของแขนทั้งสี่แบออก กระบี่ยาวที่แผ่ไอเย็นเยือกปรากฏในมืออีกครั้ง
ใบหน้าของเยี่ยนฮวาฉายความเคียดแค้น
นัยน์ตาของโหรวกู่แดงก่ำ เม้มปากที่นุ่มหยุ่นแวววับแน่นราวกับกำลังอดกลั้นไม่ให้ตนร้องไห้อีก ถอดแหวนมิติของตนออกแล้วยื่นให้เยี่ยนฮวาแล้วพูดเบาๆ ว่า “ความอวดดีของข้าทำให้พวกเจ้าเดือดร้อน ต่อไปข้าจะสละชีพถ่วงเวลาพวกเขาไว้ เจ้ากับซูจิ้งเซียงรีบหนีไปเสีย!”
“อย่าทำแบบนี้…จะไปต้องไปด้วยกัน!” เยี่ยนฮวาใช้กำลังกระชากโหรวกู่แล้วลุกพรวดขึ้น
โหรวกู่กลับยิ้มเศร้าๆ นัยน์ตาระเบิดลำแสงสีน้ำเงินอย่างท่วมท้นทันใด
“ไม่!” เยี่ยนฮวาแผดร้องสุดชีวิต
อันหลินเห็นฉากนี้ก็เช็ดหัวตาเงียบๆ “ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้ง ทำไมพวกน
