ขอร้องท่าน…ได้โปรดรับข้าด้วยเถอะ!”
เสียงของเซียวเจ๋อสะท้อนก้องถ้ำหิน อันหลินงงเหลือเกิน
อันหลินปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดอย่างระอาใจว่า “สรุปแล้ว…สมบัติพวกนี้เป็นสินสอดที่เจ้าให้ข้าหรือ ถุย! เป็นของขวัญพบหน้าที่เจ้าให้ข้าหรือ”
“จะพูดเช่นนี้ก็ไม่ได้” เซียวเจ๋อส่ายหน้ารัวๆ ก่อนจะพูดว่า “ของของศิษย์ก็เหมือนของของอาจารย์ไม่ใช่หรือ”
อันหลินพลันแน่นหน้าอก รู้สึกเหมือนเลือดคลั่งอยู่ในอก หายใจไม่ออก
ให้ตายเถอะ…เรียกศิษย์เรียกอาจารย์ตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ...ยังจะส่ายหน้าอีก ส่ายหน้ากับผีอะไร!
ทั้งๆ ที่เป็นความหมายนั้นแท้ๆ ไหมเล่า!
อันหลินไม่เคยคิดเรื่องการรับลูกศิษย์เลย ยิ่งไม่เคยคิดว่าจะรับมังกรระดับหวนสู่ความว่างเปล่าขั้นกลางตัวหนึ่งเป็นศิษย์
ลูกศิษย์…อาจจะตบอาจารย์ให้ตายคามือได้ด้วยซ้ำ อาจารย์จะสอนลูกศิษย์อย่างไร
มันกล้าฝากตัวเป็นศิษย์ อันหลินไม่มีหน้ารับนี่นา!
“เสี่ยวเจ๋อ…เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ หนทางแสวงมรรคายาวนาน เจ้าจะได้พบทิวทัศน์และผู้คนอีกมากมาย ต้องเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าข้าแน่นอน” อันหลินชี้แนะด้วยความจริงใจ
“ไม่! อาจารย์! ท่านเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของข้า สายตาของท่าน ความน่าเกรงขามของท่าน
