พิชิตใจข้าได้เต็มเปาแล้ว!” เซียวเจ๋อพูดอย่างดื้อดึง
เส้นเลือดของอันหลินเต้นตุบๆ มังกรตัวนี้ฟังคำปฏิเสธไม่ออกเหรอ ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ!
“เฮ้อ…วาสนาของเจ้ากับข้ายังไม่มาถึง…” อันหลินส่ายหน้าถอนหายใจ
เซียวเจ๋อคว้ามือของอันหลิน “ไม่ วาสนาอาศัยการพิชิต! อีกอย่างท่านกับข้าพบกันที่นี่ รู้จักกันเพราะประมือ นี่แหละโชคชะตา!”
อันหลิน “…”
ทุกคน “…”
ทำอย่างไรดี คิดว่าถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เซียวเจ๋อจะตามเขาแจแน่ๆ
เป็นดังที่คาด ที่เป็นมิตรก่อนหน้านี้ แถมยังช่วยยกเค้าคลังสมบัติ ล้วนทำเพื่อขั้นสุดท้ายนี้ทั้งนั้น…ไม่คิดเลยว่าเซียวเจ๋อจะฝากตัวเป็นศิษย์กับเขา!
“บอกเจ้าตามตรงนะ” อันหลินทำหน้าเคร่งขรึม “ตอนนี้ข้ามีเพียงความน่าเกรงขามที่มีแค่เปลือกนอก แต่กลับไม่มีการสืบทอดเกี่ยวกับเผ่ามังกรเลยสักนิด ต่อให้เจ้าฝากตัวเป็นศิษย์ข้า ข้าก็สอนอะไรเจ้าไม่ได้!”
เขาตั้งใจว่าจะทำให้ภาพพจน์แย่ลง อย่างไรเสียภาพลักษณ์ตรงหน้าเซียวเจ๋อมันไม่สำคัญแล้ว จึงทำให้ภาพลักษณ์พังเลยแล้วกัน! อย่างมากก็แค่สู้กันอีกสักตั้ง!
คาดไม่ถึงว่าสีหน้าของเซียวเจ๋อจะไม่เปลี่ยนแปลงเลยสักนิด กลับมองอันหลินด้วยความนับถือยิ่งขึ้น “ข้าไม่ถือสา ข้าต้องการติดตาม
