“เสี่ยวน่าๆ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” อันหลินถามอย่างร้อนรน
ทีน่าไม่ตอบ กุมหน้าอกที่กระเพื่อมไม่หยุดไว้ หายใจหอบอย่างรุนแรง
โคโค่สตีฟ ไมรอนและเสวี่ยจ่านเทียนกรูกันเข้ามา ใบหน้าต่างก็แสดงอารมณ์ออกมาอย่างหลากหลาย
“หัวใจแห่งดินแดนแทรกซึมเข้าร่างกายได้ด้วยหรือ นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ”
ไมรอนเบิกตากว้าง ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“เลือดสามสิบมิลลิลิตรของข้า หมดสิ้นกันแล้ว…” โคโค่สตีฟทำหน้าเศร้าสลด
“มหาปราชญ์ทลายฟ้าจะก้าวเข้าสู่ขั้นนั้นแล้วหรือ” เสวี่ยจ่านเทียนพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
ลำแสงสีขาวค่อยๆ หม่นหมองลงไป ลมหายใจของทีน่าก็เริ่มเชื่องช้าลง ดูท่าทางน่าจะไม่เจ็บแล้ว
นางลืมตาสีมรกตที่มีน้ำตาสั่นระริกขึ้น หดขาอยู่ในอ้อมกอดของอันหลินแล้วพูดกลั้วเสียงสะอื้นว่า “ยักษ์อันหลิน…ข้า…ข้าสร้างปัญหาใช่ไหม”
อันหลินลูบศีรษะของทีน่าด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เราไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ!”
เสาแสงสีขาวที่พุ่งออกจากใต้หอคอยขึ้นสู่ฟ้านอกหอคอยสีดำอันตรธานหายไป
ชายชุดแดงอ้วนเตี้ยที่กำลังจะใช้เสียงพิฆาตสังหารสาวหิมะทั้งสองในคราวเดียวกันชะงักงัน หันหลังไปอย่างยากลำบาก สีหน้าพลันย่ำแย่เหลือทน “เกิดอะไรขึ้น…ล้มเหลวหรือ ไ
