นเซิ่ง ผู้ยิ่งใหญ่หวนสู่ความว่างเปล่าเผ่าปีกปัณฑูรหันมองผีดูดเลือดที่ได้รับอิสระสองตนข้างๆ แววตาหม่นลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ทาเบอร์กลับหัวเราะร่า “โคโค่สตีฟ ไมรอนทำได้สวย! ไม่ได้ช่วยแค่ข้า แต่ยังจับผู้ยิ่งใหญ่ของกลุ่มอิทธิพลตรงข้ามมาเป็นเชลยได้ถึงสองคน ถ้ากลับไปข้าจะรายงานจักรพรรดิอิดุนน์ ให้เขาตบรางวัลให้พวกเจ้าอย่างงามแน่นอน!”
มีอาหลุบตาลง แววตากลับลอบมองอันหลิน ใบหน้าฉายความครุ่นคิด
เถาวัลย์แดนอนธการที่พันรอบร่างกายของพวกเขามีพลังผนึกที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ตอนนี้พวกเขายังอยู่ในสภาพสูญสิ้นกำลังต่อสู้ อยากมีอิสระเกรงว่าคงต้องอาศัยพลังภายนอกในการกำจัดเถาวัลย์แดนอนธการเหล่านี้
“โคโค่สตีฟ รีบจัดการเถาวัลย์สีดำที่น่ารำคาญพวกนี้ให้ข้าเร็วเข้า” ทาเบอร์ออกคำสั่ง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือ โคโค่สตีฟทำเหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา
เขาชะงักไปก่อน จากนั้นก็เบนสายตามองทีน่า ส่วนอันหลินนั้นเขาย่อมมองข้ามไปนานแล้ว นักพรตแปลงจิตคนเดียวจะทำอะไรได้ หรือ…ภูตตนนี้ต่างหากที่เป็นผู้กุมบังเหียนตัวจริงของกองทัพนี้
ทาเบอร์กำลังจะสนทนากับทีน่า ชายชราชุดแดงทั้งสองที่อยู่ห่างไกล
