้อยแล้วชี้ตัวเอง “หมายถึงข้าหรือ”
“เจ้าด้วย!” หลี่ว์ต้งปินชี้กระบี่ไปที่โคโค่สตีฟ
โคโค่สตีฟ “…”
“วางใจเถอะอันหลิน ข้าจะปกป้องเจ้าเอง” จู่ๆ ใบหน้าของหลี่ว์ต้งปินก็เปื้อนยิ้มอ่อนโยนราวกับต้องการให้อันหลินวางใจ
“เอ่อ…ผู้อาวุโสหลี่ว์ใจเย็นๆ อันที่จริงล้วนเป็นคนกันเอง” อันหลินกลัวหลี่ว์ต้งปินจะพุ่งเข้ามาฆ่าสมุนของตัวเองจริงๆ จึงรีบชี้แจงเป็นพัลวัน
“เจ้าว่าอะไรนะ” หลี่ว์ต้งปินชะงักไป
“อืม…อย่างที่ท่านเห็น พวกเขาเป็นทาวของข้า” อันหลินกล่าว
รอบข้างเงียบสงัดลงทันตา
โคโค่สตีฟกับไมรอนกลับพยักหน้าจริงจังก่อนจะพูดว่า “อันหลินเป็นเจ้านายของพวกเรา พวกเราเป็นพวกเดียวกัน!”
หลี่ว์ต้งปิน “…”
จู่ๆ ร่างกายเขาก็เสียการทรงตัวเล็กน้อย ใช้มือคลึงศีรษะแล้วเงยหน้ามองฟ้า “ช่างเป็นห้วงมายาที่น่ากลัวเหลือเกิน ข้าต้องมนต์ตั้งแต่เมื่อใดกัน…”
“โอ้โฮ! ยักษ์อันหลินสุดยอดจังเลย พี่ชายพี่สาวสองคนนี้เป็นทาสของเจ้าไปแล้วหรือ…” ทีน่าได้ฟังก็พลอยดีใจไปด้วย ใบหน้าน่ารักเชิดขึ้นแล้ววางลงบนไหล่ของอันหลินประหนึ่งนกน้อยอิงมนุษย์
นอกจากชายชราชุดแดงสองคนแล้ว คนที่เหลือต่างก็เบนสายตามองอันหลินกันระนาว สูดหายใจเข้าดังเฮือกไม่รู้เท่าใดต่อเท่าใด
