ตอนนี้สถานการณ์ชัดเจนมากแล้วว่าอันหลินต่างหากที่เป็นผู้นำกองทัพนี้!
“ที่แท้เขาก็คืออันหลินในสงครามสำนักวิหคชาดเองหรือ ยากลึกเกินหยั่งจริงๆ…” ซูจิ้งเซียงก็มองชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ไม่ไกลด้วยความนับถือแล้วเอ่ยเสียงเบาเช่นกัน
“ลำพังแค่สีหน้าท่าทางที่ไม่สะทกสะท้านยามเผชิญหน้ากับชายชราผอมสูงของเขาก็น่าเลื่อมใสมากพอแล้ว” เยี่ยนฮวาก็พูดขึ้นเช่นกัน
อันที่จริงยังมีอีกประโยคที่นางไม่ได้พูดออกมานั่นก็คือ…หากไม่ใช่เพราะอันหลินพากองทัพของเขาหนีออกจากหอคอยสีดำได้ทันท่วงที พวกนางอาจจะตายอยู่ที่นี่แล้วก็ได้ มองจากแง่มุมอื่นแล้ว เป็นอันหลินที่ช่วยพวกนางไว้
คนที่ตกใจที่สุดคือทาเบอร์ เขามองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งๆ รู้สึกเพียงว่าสมองขาวโพลน
โคโค่สตีฟกับไมรอนที่ยิ่งใหญ่ทรงพลัง เป็นที่นับหน้าถือตาของชาวผีดูดเลือดมากเหลือคณากลับกลายเป็นทาสของนักพรตแปลงจิตคนหนึ่งงั้นหรือ นี่มันเกินจริงยิ่งกว่าห้วงมายาอีกไหมล่ะ!
สุดท้ายทาเบอร์ก็หันสายตาไปหาอันหลิน ริมฝีปากขยับทว่าไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
ฉินเซิ่งกลับโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง มนุษย์เป็นมิตรกับเผ่าปีกปัณฑูร ครั้งนี้เขาแน่ใจแล้วว่าตัวเองได้รับการช่วยเหลือแล้ว
เป็นด
