ระยิบระยับ นัยน์ตาสีมรกตสุกใสราวกับลูกแก้ว ปลายจมูกกับหูแหลม ริมฝีปากอ่อนนุ่ม รูปร่างอรชรมีทรวดทรงองค์เอว ทุกส่วนของร่างกายล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
โคโค่สตีฟกับไมรอนต่างก็ตะลึงงัน แม้แต่อันหลินก็งงด้วยเช่นกัน
ทำไมอันหลินถึงงงน่ะเหรอ เขาเคยเห็นทีน่าก็จริง แต่เขาไม่เคยเห็นทีน่าที่ตัวใหญ่ขนาดนี้นี่นา!
ทีน่าในตอนนี้มีความสูงราวๆ ยี่สิบเซนติเมตร ตัวโตกว่าเมื่อก่อนร่วมสิบเท่า ซึ่งก็หมายความว่าฝ่ามือไม่พอให้นางอยู่แล้ว!
“นี่เป็นลูกสาวของนายท่านหรือ งามเหลือเกิน!” ไมรอนอุทาน
“เป็นลูกสาวที่เกิดจากภูตสินะ กรรมพันธุ์ของนายท่านไม่เพียงพอจะให้กำเนิดภูตที่งดงามปานนี้หรอก แม่ของภูตจิ๋วต้องงดงามมากแน่ๆ” โคโค่สตีฟวิเคราะห์อย่างจริงจัง
อันหลินฟังแล้วก็นึกอยากจะทุบคน
ทีน่ากะพริบดวงตามรกตดุจลูกแก้วมองอันหลินแล้วพูดอึ้งๆ ว่า “เอ๊ะ ยักษ์อันหลิน ทำไมเจ้าเล็กลงแล้วล่ะ”
อันหลิน “…เด็กโง่ ข้าไม่ได้เล็กลง แต่เจ้าโตขึ้นต่างหาก!”
การแบ่งขนาดเล็กใหญ่ของสิ่งมีชีวิตมักต้องอาศัยสิ่งเปรียบเทียบ
ทีน่ากวาดตามองรอบๆ แวบหนึ่งแล้วจับจ้องไปที่เสวี่ยจ่านเทียน เมื่อก่อนนางมองเสวี่ยจ่านเทียนรู้สึกเหมือนมันเป็นลูกหิมะที่ตัวใหญ่
