ยิ่งยวด ตอนนี้ยามมองเสวี่ยจ่านเทียน ความสูงกลับไม่แตกต่างจากมันเท่าใดนัก!
ทีน่าถึงได้พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ข้า…ข้าเติบโตแล้วจริงๆ!”
“ยักษ์อันหลิน เจ้าไม่ได้หลอกข้าจริงๆ ที่แท้เวลาก็ทำให้เราเติบโตได้จริงๆ!” ทีน่าแย้มยิ้มแล้วบินไปหาอันหลินด้วยความตื่นเต้นแล้วกอดอย่างแนบแน่น
ครั้งนี้ไม่ใช่การกอดแบบแปะตัวเหมือนยุงอีกแล้ว
ทีน่าใช้สองมือที่ขาวผ่องเรียวยาวโอบรอบลำคออันหลิน ศีรษะชนกับบางอย่างที่ค่อนข้างแข็งดังปัก
อันหลินไอไปทีหนึ่ง เจ็บลูกกระเดือก!
“แค่ก...คนที่ซื่อตรงอย่างข้าจะหลอกเสี่ยวน่าได้อย่างไร…จริงสิ ทำไมกระโปรงของเจ้าไม่ขยายด้วยล่ะ” เขาพูดอย่างอ่อนโยนมาก
“ไม่รู้เหมือนกัน จริงสิ ยักษ์อันหลินบอกว่าถ้าข้าโตแล้ว จะมอบสิ่งของที่เจ้าช่วยดูแลแทนข้าให้ข้า ตอนนี้ข้าจับของพวกนั้นได้หรือยัง” ทีน่าคลายมือแล้วคลึงหน้าผากขาวผ่องของตนพลางพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ยังไม่ได้นะ เจ้าต้องโตเท่าข้าก่อนถึงจะถือว่าโตอย่างแท้จริง” อันหลินพูดอย่างจริงใจ
ทีน่าพยักหน้าด้วยความงุนงง “อ่อ...”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากัน กิ่งไม้สีดำรูปปากก็อาละวาดทันใด พุ่งไปจะแทงหัวใจของอันหลิน
แสงสีขาวกะพริบวาบ บดขยี้กิ่งไม้สี
