ดำที่พุ่งเข้ามาจนเป็นผุยผงด้วยพลังงานที่บริสุทธิ์และมหาศาล
มิติที่แสงสีขาวพุ่งผ่านล้วนมีรอยแยกสีดำปรากฏให้เห็น กระจายกลิ่นอายอันเลือนราง
ทีน่าเก็บฝ่ามือที่เพิ่งปล่อยออกไป ใบหน้าเฉยชา เอ่ยเสียงเย็นว่า “มีข้าอยู่ อย่าคิดจะทำร้ายยักษ์อันหลิน!”
สามคนหนึ่งอสูรหายใจเข้าดังเฮือกทันทีที่เห็นฉากนี้
ตกตะลึง ดีใจ มีความหวัง…อารมณ์นับไม่ถ้วนผสมปนเปกันกลายเป็นคำว่า ‘เท่สุดๆ!’
“ทีน่า เจ้าบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่าสำเร็จแล้วหรือ” อันหลินดีอกดีใจ
“เอ่อ…ข้ารู้สึกว่าพลังยุทธ์ของข้าสูงกว่าเมื่อก่อนแล้ว แต่ระดับที่สูงกว่าระดับปราชญ์เรียกว่าอะไรดีล่ะ” ทีน่าทำหน้าครุ่นคิด
“เรียกว่ามหาปราชญ์! มหาปราชญ์ทลายฟ้า!” ดวงตาของเสวี่ยจ่านเทียนเปล่งประกาย ร้องตะโกนเสียงดัง
อันหลิน “… สรุปแล้วเจ้ามีความแค้น อาฆาตอะไรสวรรค์กันแน่”
เขาคิดครู่หนึ่งแล้วบอกทีน่าว่า “พลังยุทธ์ของเจ้าเรียกตามพวกเราก็พอแล้ว อย่างไรเสียพลังยุทธ์ก็เป็นแค่คำเรียกไม่ใช่หรือ เหมือนอย่างข้า ระดับแปลงจิตคนอื่นๆ ล้วนมีเขตอาคมของตัวเอง ข้าไม่มีอะไรเลย แต่ข้าก็เรียกว่าระดับแปลงจิตเหมือนกัน! ฉะนั้นต่อไปเจ้าก็คือผู้ยิ่งใหญ่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่า เข้าใจ
