มรู้สึกสมจริงแบบนั้นกลับทำให้เขาเชื่อจากก้นบึ้งของหัวใจว่า บางทีอาจมีโลกสักใบที่มีความเป็นไปได้ที่สวยงามแบบนี้อยู่จริง…
อันหลินเลือกจะเบี้ยว โคโค่สตีฟกับไมรอนก็จนปัญญา เพราะสิ่งที่ได้ยินในห้วงมายายืนยันไม่ได้จริงๆ อีกอย่างพวกเขาก็ต้องขอบคุณเสียงนั่นที่ทำให้ทลายห้วงมายาได้
ในตอนนั้นเอง เสวี่ยจ่านเทียนก็ลืมดวงตาที่กลมโตขึ้นแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “โชคดีเหลือเกิน ช่างน่ายินดี ข้าทำได้แล้ว!”
“เจ้าทำอะไรได้” อันหลินถามด้วยสีหน้าระอาใจ
เสวี่ยจ่านเทียนไม่ได้ตื่นเพราะคำพูดของเขา
เห็นได้ชัดเจนว่าทลายห้วงมายาด้วยความสามารถของตัวเอง
เสวี่ยจ่านเทียนเห็นอันหลินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มกระดากอาย ดวงตาที่มองอันหลินก็กะพริบปริบๆ ทำท่าออดอ้อน “แหะๆ…นายท่าน ไม่มีอะไร ข้าหมายความว่า…ข้าทลายห้วงมายาได้แล้ว!”
“ทำไมข้าถึงได้ยินเจ้าพูดว่าจะฆ่าข้าล่ะ ดีใจขนาดนี้คงฆ่าข้าได้สำเร็จแล้วล่ะสิ” อันหลินพูดพลางยิ้มเสแสร้ง
เสวี่ยจ่านเทียนได้ฟังก็สะดุ้งโหยง ตะโกนเสียงดังลั่นว่า “เข้าใจผิดแล้ว! หิมะลอยล่องเดือนหก![1] ข้ารู้ว่านายท่านที่อยู่ข้างในเป็นตัวปลอมถึงได้ตัดสินใจฆ่าท่านน่ะสิ เจ้าคนชั้นต่ำที่อาจหาญสวมรอยเป
