ี่รัก!” อันหลินพุ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้น
แต่ทว่าร่างกายที่พุ่งเข้าไปของเขากลับถูกสวีเสี่ยวหลานใช้มือผลักออก หน้าแดงเรื่อพูดเบาๆ ว่า “อยู่บนถนน ผู้คนเยอะแยะขนาดนี้ เจ้าเก็บอาการหน่อยได้หรือไม่”
อันหลินพยักหน้าไม่หยุด “ได้ ข้าจะเก็บอาการ!”
เขาพูดพลางจูงมือที่นุ่มและขาวของสวีเสี่ยวหลานเดินทอดน่องบนถนน
สวีเสี่ยวหลานไม่ปฏิเสธ แต่มองอันหลินด้วยสายตาคาดคั้นแล้วพูดเสียงกังวานว่า “แร่หลอมศาสตราที่ข้าสั่งให้เจ้าซื้อน่ะ เจ้าซื้อหรือยัง”
“ฮะ อืม…ได้เลยที่รัก เราไปซื้อด้วยกันตอนนี้เลย!” อันหลินชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูด
สวีเสี่ยวหลานกลอกตาใส่อันหลินแล้วลากเขาเดินไปทางหอศิลาดารา
“ที่รัก…”
“ว่าอย่างไร”
“ไม่มีอะไร แค่อยากจะเรียกหลายๆ ครั้ง”
“…”
“เจ้าก็เรียกที่รักหลายๆ ครั้งสิ ข้าอยากฟัง!”
“…บ้า!”
อันหลินดีใจมาก เพราะเขากับสวีเสี่ยวหลานกลายเป็นคู่รักกันจริงๆ แล้ว
ความรู้สึกที่สุขสมแบบนี้…มันตื้นตันใจจนน้ำตาไหลพราก!
เขารู้ว่านี่เป็นแค่ภาพมายา แต่สภาพแวดล้อมที่สมจริงอย่างยิ่งแบบนี้ คนที่สมจริงแบบนี้ กลับทำให้เขาอดใจไม่ไหว เขาต้องการจะดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ให้มาก...
บ้านเรือนรอบกายเป็นสิ่งปลูกสร้างจากไม้สีเหลืองกับสี
