ขาวเป็นส่วนใหญ่ ดูแล้ววิจิตรงดงามยิ่งนัก
และมีสิ่งปลูกสร้างที่ก่อจากก้อนอิฐหยกขาวบางส่วนที่สูงถึงห้าหกชั้น ภายนอกสลักรูปที่ไม่ทราบชื่อไว้ มองแล้วตระการตาอย่างยิ่ง
สิ่งที่ดึงดูดสายตามากที่สุดก็คือหอคอยสูงสีดำตรงใจกลางเมือง มันสูงทะลุเมฆ ส่องสะท้อนแสงหลากสีสันภายใต้การสาดส่องของพระอาทิตย์สองดวง
ใช่แล้ว ตำแหน่งของห้วงมายาก็คือเมืองฉีโหลว
เหมือนว่าชายชราชุดแดงสองคนจะไม่ได้ปิดบังอำพรางเรื่องราวเหล่านี้ เพราะอยากให้เขารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ใช้ชีวิตอย่างไร
ปังๆ ๆ
เสียงประทัดดังขึ้นรัวๆ เจ้าบ่าวที่มีท่าทางภูมิฐานสุขุมขี่ม้าแล่นผ่านถนนไป ข้างหลังเขาเป็นขบวนขันหมากที่ยิ่งใหญ่ คนยกเกี้ยวแปดคนยกเกี้ยวที่ตกแต่งงดงามตามหลังเจ้าบ่าว ดนตรีเฉลิมฉลองที่ไพเราะดังไปตลอดทาง
“เอ๊ะ งานมงคลของตระกูลไหนกันนะ”
“คุณชายเฉินจ้านของสกุลเฉินจะแต่งงานกับหวังเล่อเล่อของสกุลหวัง!”
“พวกเขาก็ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมจริงๆ ครองรักกันมาสิบสองปี ในที่สุดวันนี้ก็สมดังใจหวังสักที”
“ได้ยินว่าพวกเขาจัดงานที่หอเปี่ยมสุข ผู้คนในเมืองต่างก็ไปเข้าร่วม”
“แล้วจะรออะไร ไป รีบไปจับจองที่กันเถอะ!”
ผู้ชมตามท้องถนนพูดคุยกันเซ็งแซ่ อันหลินก็พลอยได้รับอ
