ฟังจบก็ทำหน้าตะลึง “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะพบเจอขุนเขาแสงดาวในตำนาน! มันมีคุณสมบัติทะลุสองดินแดนจริง ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ช่างโชคร้ายเสียจริง…”
“ไม่ถึงขั้นโชคร้ายหรอก ในเรื่องร้ายๆ ยังมีเรื่องดีๆ อย่างน้อยตอนนี้ข้าก็ได้ประโยชน์ไม่น้อย ได้รางวัลมาเยอะโขเลย แถมยังได้ทาสระดับหวนสู่ว่างเปล่ามาคนหนึ่งด้วย” อันหลินพูด อย่างตื้นตัน
โคโค่สตีฟ “…ตอนนี้ข้าควรจะยิ้มหรือ หรือควรชมเจ้าดีล่ะ”
อันหลิน “…ข้าขอโทษ พลั้งปากไปหน่อย…”
เผลอแทงใจดำโคโค่สตีฟโดยไม่รู้ตัว อันหลินก็รู้สึกผิดมากอยู่เหมือนกัน
“จริงสิ เจ้ารู้ไหมว่าทุ่งหญ้าสีม่วงห่างจากเขาหยกขาวไกลเท่าใด ข้าเดินทางมาไกลขนาดนี้แล้วก็ยังไม่เห็นปลายทาง” จู่ๆ อันหลินก็นึกเรื่องนี้ออก จึงอดพูดไม่ได้
โคโค่สตีฟเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ทุ่งหญ้าสีม่วงกว้างทีเดียว หากคำนวณความเร็วของเจ้ากับตำแหน่งเมื่อครู่แล้ว คงราวๆ อีกสามชั่วยามกระมัง…”
“ไกลขนาดนี้เลยหรือ” อันหลินอุทาน
“เจ้าอยากไปเขาหยกขาวหรือ ทำไมไม่บอกข้าล่ะ ข้าพาเจ้าเดินทางโดยการข้ามมิติได้ ครึ่งชั่วยามไม่ถึงก็ถึงที่หมายแล้ว” โคโค่สตีฟพูดอย่างฉงนใจ
อันหลิน “…”
คำถามของโคโค่สตีฟคมกริบ อันหลินกลับพูดไม่ออก
“
