เพราะว่าข้าโง่” สุดท้ายอันหลินก็เลือกจะตอบ
ด้วยเหตุนี้โคโค่สตีฟจึงเปิดประตูมิติ มือหนึ่งจูงอันหลิน อีกมือจูงเสวี่ยจ่านเทียนแล้วก้าวเข้าไปในประตูมิติ
…
เขาหยกขาวเป็นเทือกเขาสีขาวที่ทอดตัวยาวเหยียด ปกคลุมด้วยหยกสีขาวหนึ่งชั้น
พวกมันส่องแสงสว่างบางๆ ภายใต้แสงดาวเต็มนภาลัย ทำให้สภาพแวดล้อมที่สงบเงียบทอกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์
รอยแยกสีดำแหวกออกกลางอากาศ หญิงสาวที่มีขาเรียวระหงเดินออกมา มือหิ้วเสวี่ยจ่านเทียนที่น้ำลายฟูมปากกับอันหลินที่วิงเวียนศีรษะ
“นี่ พวกเจ้าไหวไหมเนี่ย แค่ครึ่งชั่วยามก็เวียนหัวขนาดนี้แล้วหรือ” โคโค่สตีฟพูดอย่างอ่อนใจ
อันหลินนวดหว่างคิ้วบ่นอุบว่า “ทั้งๆ ที่พลขับอย่างเจ้าข้ามมิติไม่คล่องแท้ๆ ยังจะมาโบ้ยความผิดให้ข้าอีก”
“นั่นสิ! ชายชาตรีควรจะก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ไหนเล่าจะเหมือนเจ้า เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง เดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวา แถมยังหยุดกะทันหัน เดินหน้ากะทันหัน…ไม่นิ่งเลยสักวินาทีเดียว!” เ เสวี่ยจ่านเทียนนอนคว่ำบนศีรษะของอันหลิน สีหน้าอิดโรย
โคโค่สตีฟกลอกตา “บ้านนอก เจ้าคิดว่าสามารถข้ามมิติได้ด้วยการใช้พลังกายเหมือนการเคลื่อนย้ายของค่ายกลมิติหรือ ข้างในนี้มีสิ่งที่ต้องระวังเยอะแยะ
