กรีดปลายนิ้วแล้วปล่อยเลือดหยดหนึ่งให้หญิงสาว
ผีดูดเลือดสาวกลืนเลือดลงท้องอย่างอดรนทนไม่ไหว ดวงตาหลับพริ้ม หายใจอย่างผ่อนคลายลืมเลือนทุกสิ่ง
อันหลินแปลกใจว่าเลือดของเขาอร่อยขนาดนี้เลยเหรอ
เขาขบคิดครู่หนึ่งแล้วหลั่งเลือดให้ตัวเองหยดหนึ่ง จากนั้นก็กลืนลงท้อง…
ปรากฏว่า…นอกจากความคาวแล้ว ไม่มีรสชาติอะไรเลย!
“กินเสร็จแล้วรีบไสหัวไปให้พ้น!” อันหลินพูดอย่างเหลืออด
ผีดูดเลือดสาวมองอันหลินอย่างอาลัยอาวรณ์ เลียริมฝีปากแดงฉ่ำคล้ายว่ายังอยากดื่มอีก...
“ไปให้พ้น! เจ้ารีบไปให้พ้นเลย!” อันหลินชี้ท้องฟ้าด้านหลังแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ดวงตาของผีดูดเลือดสาวรื้นน้ำตา มองอันหลินอย่างน่าสงสาร วิงวอนร้องขอเสียงเล็กเสียงน้อยว่า “อย่าไล่ข้าไปเลย ได้หรือไม่…”
“เจ้ารับปากข้าแล้ว ทำไม จะคืนคำหรือ” อันหลินแสยะยิ้ม
“ข้าไปจากเจ้าไม่ได้…” ผีดูดเลือดสาวนัยน์ตาแดงก่ำ เม้มปากริมฝีปากสีแดงแน่น
คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเป็นเหตุการณ์ที่คนรักแยกทางกัน
แต่ความจริงกลับเป็นหญิงสาวคนนี้เล่นลูกไม้ไม่ยอมไปเพียงเพราะชื่นชอบการดื่มเลือดของอันหลิน…
อันหลินโมโหจนหลุดขำ “ข้าไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอายของเจ้ามาก่อนเลย!”
“ชื่อของเจ้า
