ะบี่อู่เลี่ยงแม้แต่น้อย แสดงออกชัดว่าไม่ยอมให้พวกจื่อเฉินออกไป
ตูมม!
เมื่อสิ้นคำ แสงมีดจากมีดจันทร์เสี้ยวในมือเขาก็ระเบิดออก โอบล้อมร่างมังกรดำด้วยคมมีดทรงพลังอย่างสิ้นเชิง
แม้มังกรดำจะอยู่ในจุดสูงสุดของขอบเขตจอมอสูร ใช้เวทมารมากมายโต้กลับเสียงกึกก้อง
แต่ท้ายที่สุด…ศีรษะของมันก็ถูกเฉินเจิ้นฟันขาดตายคาที่ในหุบเขา!
ฟิ้ววว!
หลังจากสังหารมังกรดำ เฉินเจิ้นผู้แผ่รังสีฆ่าฟันก็ร่วงลงมาจากกลางฟ้า ลงมายืนเบื้องหน้าพวกจื่อเฉิน
“เจ้าเมืองเฉิน นิกายกระบี่อู่เลี่ยงของเราไม่มีความแค้นกับท่าน ไยต้องขัดขวางพวกเราด้วย?”
จื่อเฉินจ้องเขาเขม็ง กล่าวถามด้วยเสียงเรียบ
นิกายกระบี่อู่เลี่ยงเป็นหนึ่งในเจ็ดสำนักศักดิ์สิทธิ์แห่งป่าตะวันออก แม้เฉินเจิ้นจะเป็นเจ้าเมือง แต่การกล้าหยุดศิษย์ของนิกายย่อมถือว่าบังอาจนัก
ศิษย์คนอื่นต่างมองเขาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด
“ข้าถามพวกเจ้าเมื่อวานไปที่นครโบราณมังกรดำใช่หรือไม่? ลูกสาวของข้า เฉินเชียนเชียน หรือเฉินเชียน ถูกพวกเจ้าสังหารใช่หรือไม่?!”
เฉินเจิ้นกล่าวเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง
นี่แหละคือจุดประสงค์แท้จริงของเขา
เขาตามร่องรอยกลิ่นอายของเฉินเชียนเชียนมาเรื่อย จนกระทั่งจางหาย ณ หุบเขานี้
แล้วก็พบเข้ากับพวกจื่อเฉินทั้งห้า ซึ่งแต่ละคนล้วนมีพลังฝึกปรือระดับราชายุทธ์ ไม่อาจทำให้เขาไม่สงสัยได้
“เจ้าเมืองเฉิน เราเพิ่งมาถึงหุบเขามังกรดำวันนี้ ไม่เคยเข้าไปในนครโบราณมังกรดำ และไม่เคยพบ
