หรือลอบสังหารบุตรสาวของท่านเลย!”
จื่อเฉินขมวดคิ้ว กล่าวช้า ๆ
นางไม่คิดเลยว่าบุตรสาวของเฉินเจิ้นถูกสังหาร นี่แหละจึงเป็นเหตุให้จักรพรรดิยุทธ์เดือดดาลถึงขั้นหยุดพวกนางไว้
“ไม่ใช่พวกเจ้า? เช่นนั้นมาทำอะไรในหุบเขามังกรดำ?”
แววตาของเฉินเจิ้นเยียบเย็น ถามกลับอย่างไม่ไว้ใจ
“ข้าเกรงว่าเราไม่มีหน้าที่ต้องรายงานให้ท่านทราบ เจ้าเมืองเฉิน แม้ท่านจะเป็นจักรพรรดิยุทธ์ แต่นิกายกระบี่อู่เลี่ยงของพวกเราก็มีทั้งผู้อาวุโสระดับนักบุญยุทธ์ กระทั่งจักรพรรดิยุทธ์ก็มีอยู่มาก ท่านคิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับนิกายเรารึ?!”
ชายหนุ่มในชุดม่วงผู้หนึ่งกล่าวเสียงเย็น สายตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเยือกเย็น
“เจ้าเมืองเฉิน เรามาที่นี่เพื่อภารกิจฝึกฝนเท่านั้น ไม่เคยย่างกรายสู่นครโบราณมังกรดำ พวกเรากล้ารับรองด้วยชื่อเสียงของนิกายกระบี่อู่เลี่ยง! หากไม่มีอะไรอีก ขออนุญาตลาก่อน!”
แม้จื่อเฉินจะรู้ว่าสิ่งที่ชายชุดม่วงพูดออกจะรุนแรงไปบ้าง แต่นางก็ยังกล่าวเสริมพร้อมอธิบายอย่างสุขุม
เฉินเจิ้นลังเลเล็กน้อย
โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่อยากเป็นศัตรูกับนิกายกระบี่อู่เลี่ยง แต่บุตรสาวสุดที่รักถูกฆ่า เขาย่อมไม่อาจปล่อยผ่านความแค้นนี้ได้
หรือว่า…เฉินเชียนเชียนไม่ได้ถูกพวกเขาฆ่าจริง ๆ?
ตูมมม!
ในขณะนั้นเอง ใต้สระน้ำหน้าผาไม่ไกล แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าพุ่งขึ้นฟ้า พร้อมเสียงคำรามของมังกรโบราณดังก้อง
ลำแสงสว่างวาบขึ้นสู่ท้องนภา ทำให้สวรรค์ปฐพีถึงก
