้ยมขนาดนี้กับพวกมันได้ลงคอ?!
“อันหลิน เจ้าทำเกินไปหรือเปล่า! วิญญาณสัตว์เหมันต์น่ารักน่าชังขนาดนี้ เจ้าทำไมถึงขู่ขวัญพวกมันได้ลงคอ!” หลิวฉู่ฉู่อดด่ากราดด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวไม่ได้
“ข้าจริงจังไม่ใช่แค่ขู่ พวกเจ้าจะเลือกอะไร” อันหลินมองวิญญาณสัตว์เหมันต์เหล่านั้นด้วยสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงดังแว่วราวกับเป็นเสียงที่ดังมาเบื้องบน เสียงที่เลือนรางแต่น่าเกรง งขาม
“อีอียายา…” ฝูงวิญญาณสัตว์เหมันต์กลิ้งขลุกๆ เข้าไปห้อมล้อมอันหลิน ปีกจิ๋วกระพือไม่หยุด
“นี่คือการหลอกล่อเหยื่อด้วยวิธีขู่บังคับใช่ไหมเนี่ย…ข้า…ข้ายอม…” เสวี่ยจ่านเทียนกล่าวด้วยความรู้สึกค่อนข้างอัปยศอดสู แต่ก็มีความเคารพยกย่องระคนอยู่ในน้ำเสียง
“อีอียา!” วิญญาณสัตว์เหมันต์ทั้งสิบเอ็ดตัวเปล่งเสียง
ดวงตาที่งดงามของหลิวฉู่ฉู่ถลึงโต นางมองฝูงวิญญาณเหมันต์ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
ตกลงแล้ว? คิดไม่ถึงว่าวิญญาณสัตว์เหมันต์เหล่านี้จะตอบตกลงแล้ว!
คิดไม่ถึงว่าพวกมันจะยอมรับคนโหดเหี้ยมแบบนี้เป็นเจ้าของ!
“แหะๆ คือว่าต้องเสียเลือดนิดหน่อย” อันหลินหัวเราะเจื่อน เริ่มทำมือประสานอินแล้วกรีดนิ้วของตนเอง
หยดเลือดสีทองสิบสองหยดล่องลอยไปหาวิญญาณสัตว์เหมันต์ทั้งสิบสองตัว
