สถานะผู้ถูกข่มเหง ถ้าหลิวฉู่ฉู่ยอมปล่อยวิญญาณสัตว์เหมันต์ที่เหลือไป ในฐานะเสวี่ยจ่านเทียนเป็นผู้นำ ก็ไม่แน่ว่าอาจพิจารณาที่จะเป็นสัตว์อสูรของหลิวฉ ฉู่ฉู่ก็ได้
“ไม่เป็นความจริง จะต้องไม่เป็นความจริงแน่ๆ” อันหลินคว้าตัวเสวี่ยจ่านเทียนไปจากอ้อมกอดของหลิวฉู่ฉู่ ประฌามด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าทำแบบนี้เจ้าเล่ห์เกินไปหรือเปล่า ถึงเสวี่ยจ่า านเทียนจะน่ารักน่าชังมากที่สุด แต่เจ้าก็ไม่ควรปล่อยวิญญาสัตว์เหมันต์ตัวอื่นไปเพราะสาเหตุนี้! เจ้าเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าวิญญาสัตว์เหมันต์ตัวอื่นจะรู้สึกอย่างไร!”
หลิวฉู่ฉู่แสยะปาก “ถ้าวิญญาณสัตว์เหมันต์ไม่มีเจ้าของ ก็ข้ามเขตมายังแผ่นดินบรรพกาลไม่ได้อยู่ดี แล้วจะมีประโยชน์อะไร…อย่างมากข้าก็แค่จ่ายเงินให้พวกเจ้านิดหน่อยก็สิ้นเรื่องแล ล้ว”
“ฮ่าๆ ข้าจะทำให้พวกมันทุกตัวมีเจ้าของได้ เจ้าจะเชื่อไหมเล่า” อันหลินหัวเราะเย้ยหยัน
“งั้นเจ้าก็แสดงให้เห็นสิ!” หลิวฉู่ฉู่ไม่ยอม
อันหลินหันไปมองเสวี่ยจ่านเทียนกับวิญญาณสัตว์เหมันต์ที่เหลืออีกสิบเอ็ดตัว มุมปากเหยียดยกขึ้น รอยยิ้มโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้า
