่านเทียนจะต้องไม่เชื่อฟังคนยโสโอหังอย่า างหลิวฉู่ฉู่แน่ เมื่อคิดเช่นนี้อันหลินจึงพยักหน้าตกลง
เมื่อหลิวฉู่ฉู่เห็นเช่นนี้ก็ยิ้มเบิกบานใจ ลูบไล้ขนสีขาวบริสุทธิ์ปุกปุยของเสวี่ยจ่านเทียน พูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งออดอ้อนทั้งนุ่มนวล “เสี่ยวเทียนเทียน…”
เสวี่ยจ่านเทียนกับอันหลินถึงกับเนื้ออตัวสั่นเทิ้ม
“มาเป็นเป็นสัตว์อสูรของข้าดีไหมจ๊ะ…ข้าจะรักเอ็นดูเจ้าสุดหัวใจ ให้เจ้าได้กินของอร่อยๆ ได้เล่นสนุกทุกวัน อยากได้เสื้อผ้าอาภร อาวุธ ของเล่น ยาวิเศษอะไรก็ตามแต่ ข้าจะหามาใ ให้เจ้า…” คำพูดเสียงอ่อนเสียงหวานออกมาจากปากของหลิวฉู่ฉู่ นัยน์ตาสีเหลืองเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยนกับความเอ็นดูหลงไหล
“ข้าเสวี่ยจ่านเทียนยอมตายดีกว่าก้มหัวให้ใคร เจ้าอย่าคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมข้าให้เหนื่อยเลย!” เสวี่ยจ่านเทียนตอบอย่างหนักแน่นยิ่ง
เมื่ออันหลินได้ฟังเช่นนั้น แบบนี้ถึงเหมาะที่จะเป็นสัตว์อสูรของเขา มีความโอหัง!
หลิวฉู่ฉู่ยังไม่หมดหวัง นางพูดต่อว่า “ถ้าเจ้าตกลงเป็นสัตว์อสูรของข้า ข้ารับปากว่าจะปล่อยวิญญาณสัตว์เหมันต์ตัวอื่นๆ ไป!”
พรูด! อันหลินถึงกับกระอักเลือด
“จริงหรือ” นัยน์ตาทั้งข้างของเสวี่ยจ่านเทียนเป็นประกาย
ตอนนี้พวกมันตกอยู่ใน
