อันหลินกินยาบำรุงเลือดลม เริ่มทำสมาธิกำหนดลมหายใจ
ยังไม่ทันเริ่มชิงเคล็ดวิชา ก็โดนพลังแห่งเวทมนตร์แว้งกัด สำหรับเขาแล้วเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเรื่องน่าอัปยศอดสู
แต่เมื่อได้ตรึกตรองอย่างละเอียดแล้ว ไม่รู้ว่าปีศาจเฒ่าอย่างชายเผ่าพันธุ์มังกรอยู่มายาวนานกี่หมื่นปี ดูเหมือนว่าการที่ชายเผ่าพันธุ์มังกรรู้วิชาเวทมนตร์มากมายขนาดนั้นก็ไม่ใช่ เรื่องแปลกอะไร จึงไม่นับว่าการพ่ายแพ้ของอันหลินเป็นเรื่องที่ผิดพลาด
“เอ่อ…เจ้าไหวหรือเปล่า”
หงโต้วลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดอยู่ข้างๆ อันหลิน ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มใหญ่
อันหลินรู้สึกอัดอั้นตันใจ คิดไม่ถึงว่าตนจะเป็นฝ่ายถูกหงโต้วถามว่าไหวหรือเปล่า…นี่สิที่เรียกว่าน่าอัปยศอดสู!
ชายเผ่าพันธุ์มังกรเกาศีรษะด้วยความรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ เอ่ยถามอย่างช้าๆ “ถึงแม้…ข้าจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรกัน แต่ในเมื่อปลิดชีพข้าไม่ได้ งั้นพวกเจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนคุยกับข้า ก็แล้วกัน”
อันหลินยังฟื้นฟูตนเองจากอาการบาดอยู่ ในเวลานี้ทีน่าใส่ใจดูแลอันหลินได้ดีมาก ทำหน้าที่เป็นผู้แปลอยู่ข้างๆ อันหลิน
เมื่อทุกคนได้ฟังเช่นนั้นต่างก็สบตากันไปมา ชายเผ่าพันธุ์มังกรตนนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก พวกเขาไม่กล้าต่อต้าน ทำได้แค่เพ
