แข็งแกร่งของจอมมารอย่างพวกเราไม่ใช่ความแข็งแกร่งธรรมดาทั่วไป!” จงหลี่หางเชื่อมั่นยิ่งนัก ความกระหายการต่อสู้แผ่ซ่านออกมาจากร่ างกายอย่างไม่รู้จักเหือดแห้ง
และด้วยเหตุนี้ทั้งสองใช้เวลาหลายนาทีถึงเงยหน้าจากพื้นดินได้
ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายขยายออกไปไกลยิ่งกว่าเดิมอีกไม่ต่ำกว่าสิบเมตร...
จงหลี่หางไม่ยอม เขาระเบิดพลังออกแรงสาวเท้ายาววิ่งออกไป!
ทว่าความรู้สึกเอื่อยเฉื่อยกลับเริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมไปทั่วทั้งกายของพวกเขา ราวกับว่าความเอื่อยเฉื่อยเป็นตัวตนของดินแดนแห่งนี้ โยนความหนักอึ้งในใจทั้งหมดทิ้งไป ทำให้ทุกส สรรพสิ่งช้าลง!
ความได้เปรียบด้านความแข็งแกร่งของร่างกายจงหลี่หางกับคงเกอแทบไม่ปรากฏให้เห็นเลยในดินแดนแห่งนี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขากับอันหลินยังคงห่างไกลกันมาก ไม่ใกล้เลยแม้แต่นิด
แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่น่าปลื้มใจคือ เริ่มขยับเข้าใกล้แมงกะพรุนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว…
ในที่สุด หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง พวกเขาเตรียมจะแซงหน้าแมงกะพรุน
“ฮ่าๆ…ความเร็วขอพวกเจ้าไม่เกินไปกว่านี้…”
คล้ายว่าจงหลี่หางจะหาคำพูดที่ช่วยระบายความกลัดกลุ้มภายในใจได้แล้ว เมื่อใกล้จะตีตื้นได้สำเร็จ ก็เปล่งวาจากึกก้องออกมา…
ทว่าในตอนที่พว
