กเขากำลังจะแฉลบผ่านช่วงไหล่ของแมงกะพรุนไป หนวดของแมงกะพรุนก็โอบรัดเรือนร่างของจงหลี่หางกับคงเกอทันใด!
บอกว่าโอบรัดทันใด ความจริงแล้วช้ามาก ก็แค่อาศัยสาเหตุที่ว่าจอมมารไม่อาจหลบเลี่ยงได้ทันก็เท่านั้นเอง
คงเกอส่งเสียงกรีดร้องดังขึ้น
จงหลี่หาง “???”
“ทำไม เจ้ายังคิดที่จะต่อสู้กับพวกข้าอย่างนั้นหรือ” จงหลี่หางมีสีหน้าตกตะลึงระคนไม่เข้าใจ
เขาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่าแมงกะพรุนจะเลือกพลีชีพตัวเองด้วยการโจมตี มาถ่วงรั้งฝีก้าวของพวกเขาเอาไว้ เพื่อช่วยเหลือคนที่อยู่ข้างหน้า
“พวกเจ้าพาข้าไปด้วยสักระยะทางหนึ่งเถิด ข้าตามคนข้างหน้าไม่ทันจริงๆ” หลิงอิ่งเอ่ยวิงวอน
“ข้าเดินไม่ได้ หนวดนี้ก็ไม่อาจยืดไปได้อีก...เมื่อครู่พวกเจ้าวิ่งผ่านข้ามาพอดี ข้าทำได้แค่โอบรัดพวกเจ้าไว้ให้แน่น...ถือว่าข้าขอติดสอยห้อยตามไปด้วยก็แล้วกันนะ…” หลิงอ อิ่งพูดต่อ
จงหลี่หาง “…”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อย่ามาโอบรัดตรงนี้ เปลี่ยนที่หน่อย” หน้าอกของคงเกอกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ แต่หนวดของแมงกะพรุนรัดพื้นที่ส่วนนี้เอาไว้แน่น ทำให้นางรู้สึกได้ถึ งใบหน้าที่ร้อนผ่าว
“อ้อ” หลิงอิ่งย้ายตำแหน่งโอบรัดอย่างว่านอนสอนง่ายมาก โอบรัดเอวที่เ
