รู้ว่าเขาไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้มาก่อน!
และด้วยเหตุนี้ถึงแม้ว่าเขาจะมี ‘เท้า’ (หนวด) มากที่สุดในบรรดาพวกอันหลิน แต่ทันทีที่ย่างกรายเข้ามาในเขตดินแดนพิศวง ก็กลายเป็นผู้รั้งท้าย
“เสี่ยว…น่า…ช่วย…ข้า…ชิง…ผลึก…สีทอง…”
อันหลินพยายามเค้นเสียงออกคำสั่ง ในเวลานี้ทีน่ากระโดดลงจากบ่าของเขาแล้ว มุ่งตรงไปยังผลึกหินต้นกำเนิดสีทองอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่าเขาจะนำหน้าคนอื่นไปหลายเมตร แต่ในตอนที่เขาใช้พลังทั้งหมดที่มีในการลุกขึ้นมากลับเป็นขั้นตอนที่กินเวลามหาศาล สุดท้ายหลิวฉู่ฉู่ก็แซงหน้าเขาไป
“หง…โตว…รอ...รอ...ข้า…”
อันหลินพยามออกแรงวิ่งอย่างสุดกำลัง พลางตะโกนอย่างฮึกเหิม
หงโต้วไม่ตอบ ส่งเสียงเย้ยหยันให้แทน “เหอะ…เหอะ…”
นี่เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดมากอย่างหนึ่ง ทุกคนต่างรู้สึกราวกับว่าตนหวนกลับไปเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ไม่มีอะไรต้องกังวล ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนปล่อยสบายไปตามธรรมชาติ ลืมวิธีวิ่ง ด้วยความเร็วไปแล้ว
ปล่อยวางจากทุกสิ่งที่ผูกมัด ถึงขั้นที่ลืมวิธีใช้พลังเซียน ลืมวิธีปลุกพลังพลังชีวิต.…
“ฮ่า…ฮ่า…ข้าคือภูตน้อยที่มีความสุขตนหนึ่ง…” ทีน่าวิ่งไปด้วยความฮึกเหิมพลางส่งเสียงโห่ร้องแสดงความดีใจ
“ข้า…คิดไม่ถึงว่าจะชื่
