ให้เอง”
ตั๊กแตนสีดำเหรอ
อันหลินชะงัก จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏความโศกเศร้า “เฮ้อ…ตั๊กแตนสีดำเป็นสหายที่เคียงข้างข้ามาหลายปี…ก่อนจะมาที่นี่ ข้าเคยให้สัญญากับมันว่าจะพามันไปชมความรุ่งเรืองของใต้หล้า าด้วยกัน…ไม่คิดเลยว่ามันจะตายเร็วแบบนี้ ไม่โทษเจ้าหรอก เพราะพวกเราบุกสระเทวะก่อน…เป็นเพราะข้า ข้าไม่ดูแลมันให้ดี…”
อันหลินเบ้าตาแดงก่ำ แหงนหน้ามองท้องฟ้า ราวกับไม่อยากให้น้ำตาไหลออกมา
ภูตหญิงเผยอปาก แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
นางเพิ่งเคยเห็นยักษ์ปีศาจเทพเจ้าแสดงมุมที่เปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกเช่นนี้เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้นางคิดว่าตั๊กแตนสีดำเป็นเพียงสมุนไม่ก็บ่าวของยักษ์ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นสหายขอ องยักษ์ตนนี้!
ถ้าอย่างนั้น นางก็สังหารสหายของยักษ์เองกับมืองั้นหรือ… แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ ยักษ์ก็ยังไม่โทษนาง ตัดสินใจช่วยเหลือนาง…
“ข้า…ข้าทำเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้ ข้าจะทำอย่างไรดี…”
ภูตหญิงเม้มปาก ก้มหน้ารำพันกับตัวเอง
ในตอนนั้นเอง อันหลินก็หยิบเม็ด
